Bumukas ang mga awtomatikong pinto.
Dagsa ang mga pasahero palabas sa umano’y gabi na.
Mga negosyante.
Mga pamilya.
Mga turista.
Halos hindi lumingon si Jarod pataas.
Nakatutok pa rin siya sa pangalan na nakasulat sa itim na karatula na nakapatong sa kanyang binti.
GINANG MORRONE
Isa sa pinakamalalaking kliyente ng kompanya.
Inaakala niyang may kasamang seguridad.
Mamamahaling bagahe.
Isang tao na imposibleng balewalain.
Pero imbes nun…
May pamilyar na boses na huminto sa tabi niya.
“Hi, Jarod.”
Napatingala siya.
Nawala ang kulay sa kanyang mukha.
“…ikaw?”
Tatlong taon.
Tatlong taon mula noong sumakay ka ng eroplano papuntang Italya.
Tatlong taon na rin mula nang huli ka niyang makita sa buhay niya.
Eksaktong-eksakto pa rin ang itsura mo sa naaalala niya…
Mas tahimik lang.
Mas kalmado.
Parang nagtagumpay kang hanapin ang kapayapaan sa ibang bansa.
Mabilis na nagpalipat-lipat ng tingin ang kanyang nobya sa inyo.
“Kilala mo siya?”
Hindi matanggal ni Jarod ang tingin sa’yo.
“Oo.”
Mahabang katahimikan.
“Naging kami noon.”
Nag-iba agad ang ekspresyon ng nobya niya.
Tinignan ka niya mula ulo hanggang paa bago tahimik na tumawa.
“Anong posibilidad?”
Tumingin ka sa karatula sa kanyang mga kamay.
“Sa tingin ko, para sa akin ‘yan.”
Tumingin si Jarod pababa.
Tapos bumalik ang tingin sa’yo.
Dahan-dahang ngumiti siya.
“…Cute.”
“Pasensya?”
“Ginang Morrone?”
Napatawa siya.
“Talagang inaasahan mong maniwala ako diyan.”