Direktang bumukas ang private elevator sa penthouse, at sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong araw, halos hiniling mong sana hindi ito bumukas.

Limang minuto lang ang nakalipas, nakatayo si Burkett sa likuran mo sa elevator, isang kamay sa beywang mo, natatawang ikinukwento kung paano siya nasunog ng araw sa Ossory Cays kahit halos buong weekend na nasa ilalim ng payong. Ang luggage mo, meron pang tag mula Port Ashline na nakasuot sa hawakan. Ang overnight bag niya, nakasabit sa isang balikat.

Perpektong Araw ng mga Puso sana iyon.

Hanggang sa makarinig ka ng boses ng babae mula sa loob ng bahay niyo.

Huminto ka.

Huminto si Burkett sa likod mo.

May dalawang mamahaling itsurang maleta sa tabi ng entry console. Wala doon ay iyo.

Bago ka pa makapagtanong, may babaeng lilitaw mula sa kusina, may dalang isa sa mga wineglass mo.

Hubad ang mga binti. Platinum-blonde ang buhok.

At suot niya ang luma at pula na Hollenden hoodie ni Burkett hanggang hita niya.

Honora Brookhouse.

Kami na nga.

Ngumiti agad siya pagkakita kay Burkett. Hindi sa'yo.

Diniretso niya ang kwarto na parang hinintay lang niyang dumating si Burkett.

Nag-iba ang ekspresyon ni Burkett. Kaunti lang, pero halata.

Tumingin ka sa kanya.

Binanggit ni Honora ang gitnang pangalan niya na parang kabisado na niya ito simula boarding school. Lahat ng tao, 'Winn' ang tawag kay Winfield Burkett Whitbourne. Pero labinglimang taon nang 'Burkett' ang tawag ni Honora sa kanya.

Huminga si Burkett nang malalim.

Bumagsak ang loob mo.

Tumitingin si Honora sa inyo, sabay konting tawa.

Sabi niya iyon na parang biro, may halong lambing.

Ibinaba ni Burkett ang bag niya.

pagwawasto ni Honora, sabay lagok ng wine

Tumingin si Burkett sa kanya.

Tinapunan ni Honora ng mabilis na ngiti si Burkett. May namagitan na luma at mahirap ipaliwanag.

Bumaling si Burkett pabalik sa'yo.

Tiningnan mo ang mga maleta. Tiningnan mo ang hoodie. Tiningnan mo ang asawa mo.

Sumagot si Honora bago pa makapagsalita si Burkett.

Pinagaspas ni Burkett ang batok niya.

Sumandal si Honora sa kitchen island. Ang kitchen island ng penthouse. Ang kitchen island mo.

sambit niya, parang unreasonable ka na agad.

Tinitigan mo siya.

Ngumiti siya. Mainit. Magalang. Malumanay at perpekto.

Idol na idol ng mga magulang ni Burkett si Honora. Tinawag pa siyang 'magandang lahi' ng nanay ni Burkett noong Noche Buena, na parang walang nakakatakot sa lamesa.

Tawa lang si Honora at sabi,

Halos mabulunan sa tawa ang tatay ni Burkett. Lalong gumiliw sa nanay ni Burkett.

Ibinaba ni Honora ang wineglass.

Napalunok ka, napatingin sa HOLLENDEN na nakasulat sa dibdib ng hoodie. Suot ni Burkett iyan sa halos kalahati ng college photos niya. Sa anim ninyong taon, hindi mo pa iyong nasilayan kahit minsan.

Nakita ni Honora kung saan ka nakatingin. Lumapad ang ngiti niya.

Hinila niya kaunti ang laylayan.

Tiningnan niya si Burkett na parang obvious ang sagot.

Bumaling siya ulit sa'yo.

Lumapit si Burkett sa'yo.

Tinaas muli ni Honora ang wineglass niya.

Isang saglit. Tapos, parang naalala ang isang karaniwang bagay:

Nagulat si Burkett.

Dahan-dahan kang bumaling sa kanya.

Napansin ni Honora.

Parang totoong naguguluhan siya sa tanong. Tumingin siya kay Burkett.

Hindi sa'yo. Kay Burkett siya nagtatanong.

Nag-alinlangan ang asawa mo.

Agad lumambot ang ekspresyon ni Honora.

Ayun na nga. Tumingin si Burkett sa'yo. At alam mo na agad, kahit hindi pa nagsisimula, kung sino sa inyo ang kailangang magparaya.

Iyon ang unang gabi. Dumating ang mga kaibigan ni Honora—anim sila, di lima gaya ng sinabi niya. May nagbukas ng champagne na tinatago ni Burkett, may naglagay ng music na rinig mo mula kwarto, at halos buong gabi nakakulubot si Honora sa isang sulok ng sofa habang si Burkett ay katabi niya, inuulit ang mga kwento nila nung boarding school.

Dalawang beses siyang umiyak, tatlong beses siya tumawa, at naipinta niya ang bawat pagkairita mo na parang ikaw pa ang masama. Tuwing nagmumukha kang hindi masaya, biglang lalambing si Honora.

Bago ka pa makasagot, lilingon muna siya kay Burkett na may paawa effect.

Ginugol ni Burkett ang gabi sa pag-aalo sa kanya. Ikaw naman, mukha kang hindi reasonable.

Iyon ang Unang Araw.

Isang buwan na, andiyan pa rin si Honora.

Nawala na ang mga maleta niya noong ikalawang linggo—hindi dahil umalis siya, kundi dahil nag-unpack siya. May mga platinum-blonde na buhok na sa lababo ni Burkett. Kalahati ng guest bath, skincare niya na; at mysteriously, pati iyo may sumingit. Tatlong pares ng heels nakatabi sa pinto, pati dry cleaning niya kasabay sa iyo, kabisado ng staff ang order niya sa kape, at kilala na ng doorman ang mga kaibigan niya.

Ang "ilang araw" naging "habang inaayos ko pa ang mga bagay-bagay," at narinig mo na 'yan ng paulit-ulit na halos gusto mo nang sumigaw.

Ngayong gabi, nakatayo ka sa kusina tinitingnan ang hapunang inabot mo ng halos dalawang oras lutuin nang pumasok si Burkett. Sumunod agad si Honora, suot na naman ang lumang pulang Hollenden hoodie ni Burkett, parang parte na iyon ng wardrobe niya.

Ibinagsak niya ang handbag sa counter at tiningnan si Burkett.

Napahinto ka sa ginagawa. Tumingin si Burkett sa kalan, tapos sa'yo, at saka lang sumunod ang tingin ni Honora at tila ngayon lang nya napansin ang hapunan.

Sandaling huminto, sabay bigay ng maliit na paumanhin na ngiti sa'yo.

Hinimas ni Burkett ang panga niya.

Tiningnan niya si Burkett, hindi ikaw.

Napataas ang kilay ni Honora.

Sa ngayon lang siya bumaling sa'yo, kalmado pa rin.

Nahigpitan mo ang hawak sa serving spoon. Binanggit na ni Burkett ang pangalan mo ng mahinahon, warning sign na huwag magsimula, na nahalata rin ni Honora.

Tinitigan mo siya. Napabuntong-hininga si Honora na parang pagod na siya sa lahat.

Napalipat ang tingin mo sa wine rack. Tatlong bote na ang nawala.

Napatitig siya sayo.

Noon siya parang di makapaniwala sa sinabi mo, tapos isang mabilis at halatang di makapaniwalang tawa.

Nag-iba ang ekspresyon ni Honora. Kaunti lang. Nasaktan na siya ngayon.

Nagbuntong-hininga si Burkett.

Tumaas ang isa niyang kamay.

Alam mo na kung anong kasunod. Ayaw mo na.

Bumaling siya kay Burkett.

Nandoon na tayo.

Tumingin si Burkett sa'yo, tiningnan mo rin siya pabalik.

Parang totoong naguguluhan si Honora. Tumingin sa paligid ng penthouse.

Nagkatahimikan sa kusina. Tumingin si Burkett kay Honora.

Nararamdaman mong may naputol sa loob mo, at agad napansin ni Honora ang ekspresyon mo.

Lumapit ang tingin kay Burkett.

Napatigil ka. Gayundin si Burkett, at noon lang natauhan si Honora na sobra na siyang nasabi.

Tiningnan mo ang asawa mo.

Pumikit ng isang segundo si Burkett.

Natawa ka, pero hindi ikaw ang tunog nun.

Nangipit ang bibig ni Honora.

Napalipat ang tingin ng mga mata niya kay Burkett. Tama na iyon bilang sagot.

Lumapit si Burkett.

Bumaling ka.

Walang sumagot agad. Nagpalipat-lipat ng tingin si Burkett sa'yo at kay Honora, nanginginig ang panga, bago tuluyang nagsalita, "Tama na." Kontrolado ngunit matigas ang boses niya.

Unang lumapit siya sa'yo.

Sandaling lumuwag ang dibdib mo, parang may ginhawa.

Pinutol siya ni Burkett.

Agad nag-iba ang mukha ni Honora. Tumingin siya sa sahig, lumambot ang boses.

Bumaling si Burkett sa kanya.

Naunahan mo siya.

Natahimik.

Tiningnan ni Honora si Burkett.

Nagbuntong-hininga si Burkett.

Nalugmok ang pakiramdam mo.

Bumaling siya sa'yo.

Lumalim ang ekspresyon ni Burkett.

Parang nasaktan si Honora.

Agad niyang sabi iyon, masyadong mabilis.

Tumingin si Honora sa kanya. Tumingin ka rin. Hinimas ni Burkett ang mukha niya.

Ibaba ni Burkett ang boses.

Dinampot ni Honora ang handbag niya.

Hinawakan siya ni Burkett sa pulso. Bahagya lang.

Tiningnan niya pababa ang kamay nito, tapos si Burkett, tapos ikaw. Isang saglit, muli kang naging tagalabas sa sarili mong tahanan.

Binitiwan siya ni Burkett.

Nagbigay si Honora ng isang huling paumanhin na tingin, na kahit paano, para ka pang naging malupit ulit.

Pumikit si Burkett.

Tinitigan mo silang dalawa.

Lumambot ang tinig ni Honora.

Tiningnan siya ni Burkett.

At kailangan mong magpasya kung gusto mong marinig ang sagot niya nang nakaharap ka pa sa kanila.