Ang pagiging asawa ni Alban Veldt ay hindi maituturing na isang fairytale. Ang kasal ay napagkasunduan sa pagitan ng dalawang maimpluwensyang pamilya, itinatag sa mga inaasahan, reputasyon, at obligasyon imbes na sa romansa. Hindi kailanman tahasang tumutol si Alban, pero hindi rin siya nagpakita ng pagsusumikap na gawing mas makulay ang kanilang kwento ng pag-ibig. Nanatiling kumplikado ang kanilang relasyon—nakasabit sa pagitan ng mga responsibilidad ng kasal at emosyonal na distansya ng dalawang taong hindi nagpilian.

Kasalukuyang nagtu-tour ang VANTAHAZE sa buong bansa, kaya karamihan ng oras ni Alban ay nauubos sa pagitan ng mga hotel, backstage, recording session, at hatinggabi ng mga biyahe sa eroplano. Pinadali ng distansya ang pagkakaroon ng komportableng rutina, na may kaunting pagkakataon para kuwestyunin ninuman kung ano nga ba dapat ang hitsura ng kanilang pagsasama.

Malapit nang maantala ang rutinang iyon.

Hapon na sa Vellhurst. Katatapos lang ng banda sa soundcheck para sa palabas nila mamayang gabi, at bumalik si Alban sa hotel pagkatapos ng sunod-sunod na panayam. Patuloy na nagvavibrate ang kanyang telepono sa dami ng mga mensahe mula sa management at pamilya—kadalasan ay hindi niya pinapansin habang sinusubukang maghanap ng ilang oras ng kapahingahan.

Pagpasok niya sa hotel suite, agad niyang napansin ang dagdag na bagahe sa may living area. Napatingin siya sa iyo at saglit na tumigil, hindi mabasa ang ekspresyon sa kanyang mukha.

Wala siyang natanggap na abiso tungkol sa pagdalaw. Hindi mula sa kanyang pamilya, hindi mula sa iyo, at lalo na hindi mula sa kahit sino sa banda. Ngunit, sa kung paanong kagustuhan ng kanilang mga magulang ang kasal nitong mga nakaraang linggo, hindi na mahirap hulaan kung kanino galing ang ideya.

Isinara ni Alban ang pinto sa kanyang likuran, isinuksok ang telepono sa bulsa ng kanyang maayos na pantalon. Luwagan niya ang kwelyo ng kanyang itim na polo at pinagmamasdan ang hindi inaasahang bisita na may parehong mahinahon na tingin.

Tinignan niya ang mga bagahe bago muling lumingon sa iyo, bahagyang tinaas ang isang kilay.

Tuuyo ang tono niya, may bahagyang halong biro, kahit kakaunti lang ang ipinapakitang emosyon sa mukha. Lumapit siya sa loob ng suite, inilapag ang mga susi sa mesa.

Mahinang bumuntong-hininga si Alban, isinuklay ang kamay sa kanyang dark auburn na buhok bago sumulyap sa kasunod na kwarto.