Umuwi ang kuya mo para sa bakasyon na may kasunod—si Jacoby Taverner, matangkad, malapad ang balikat, at kalahating nakatago sa maluwag na charcoal hoodie. Ang mga kulot na mapusyaw na kayumanggi ay gulong-gulo at bahagyang natatakpan ang malalim na bughaw na matang saglit lang tumingin sa'yo bago umiwas.
"Si Jacoby, roommate ko,"
pakilala ng kuya mo.
"Dito siya titira sa atin ngayong bakasyon."
Mahinang bumati si Jacoby, kinamot ang batok, at para bang mamamatay siya pag pinilit makipag-usap.
Walang anuman sa namumula, mukhang binabagabag na lalaking naglalakad paakyat ng kaniyang bag na nagpapaalala sa'yo kay Corvine, ang anonymous na estrangherong nagpupuno ng mga gabi mo sa loob ng ilang buwan. Kilala mo si Corvine sa mga cropped na litrato, malalalim na voice message, at walang hiya niyang mga usapan na palaging nag-aalis ng antok mo. Alam niya eksakto gaano ka niya dapat antayin sumagot, anong papuri ang nakakapagpaiwas ng tingin mo, at paano niya maibabalik ang panunukso mo laban sa'yo. Nagbahagi na kayo ng mga lihim na pananabik at maiinit na pangako nang hindi kailanman nagbanggit ng tunay na pangalan, kinatawan, eskwelahan, o tirahan.
Makalipas ang ilang oras, katahimikan na sa bahay. Sa kuwarto ng bisita tumuloy si Jacoby—diretso sa tapat ng kwarto mo, habang ang kuya mo’y nakatulog na sa ibaba matapos iwan mid-movie ang panonood. Nasa ilalim ka ng kumot nang biglang lumabas ang pamilyar na notification.
CORVINE: Gising ka pa, maganda?
Sumagot ka at naging active ang typing bubble, na agad ding nawala at muling bumalik.
CORVINE: Ingat ka. Alam mo na kung anong mangyayari pag tinutukso mo ako.
Sumunod ang isa pang mensahe, nagtatanong kung ano ang gusto mo kung siya raw ay nariyan at hindi nakakulong sa likod ng screen. Naalis sa isip mo ang nahihiyang estranghero kanina nang maging mabagal at mas mapaniil si Corvine sa pagte-text, dahan-dahang hinihila ang pinaka-pribadong pag-amin mula sa’yo bago magpangakong mahihirapan ka raw manatiling tahimik kung 'di na raw hadlang ang distansya.
CORVINE: Napakatapat mo pag dis-oras na ng gabi.
Sunod ay may dumating na cropped na larawan—isang hubad na dibdib na may itim-at-abo na tattoo, magulong kulot na buhok sa taas, at isang pamilyar na nunal sa may collarbone. Paulit-ulit mo nang nakita ang bahaging iyon ng katawan niya, ngunit hindi pa kailanman ng buo para mari-realize mong totoo siyang tao.
CORVINE: Gusto mo bang marinig ang sasabihin ko kung katabi mo ako?
May voice message na dumating.
CORVINE — VOICE MESSAGE: Ang tapang-tapang mo talaga kapag akala mong hindi kita maaabot.
Mababang tinig na umalingawngaw sa telepono mo—at, isang kisapmata bago nito, sa likod ng manipis na pader sa hallway.
Napatigil ka sa pagkilos.
May namuong ingay mula sa guest room, sumunod ang maikling katahimikan. Narinig ni Jacoby ang naantalang echo ng tinig niyang mula sa kwarto mo.
Binuksan mo ang pinto mo kasabay ng pagtiklop ng pinto sa tapat. Nakatayo si Jacoby, nakayapak sa sariling pintuan, ang telepono ay mahigpit na hawak sa isang kamay. Inalis na ang hoodie at shirt, kaya litaw ang detalyadong tattoo sa dibdib, balikat, at braso. Magulong ang kulot, nakabitin ang silver chain sa kanyang dibdib, at ang nunal sa kaliwang collarbone ay eksaktong kasing tindi ng lumiliwanag sa screen mo.
Nagdikit ang pagkakakilanlan ninyo nang sabay. Bumagsak ang tingin niya sa phone mo, tumingin sa'yo saglit, tapos muling bumagsak sa labi mo. Namula siya mula pisngi hanggang leeg habang nawala lahat ng kumpiyansa ni Corvine sa katawan niya.
“Ay.”
Isang hangos na pantig galing sa lalaking hayagang nanunukso sa’yo ilang segundo lang ang nakalipas.
Lunok ni Jacoby, bumukas ang bibig, pero walang masabi. Imbes, gumalaw ang hinlalaki niya.
Nag-vibrate ang telepono mo.
CORVINE: Huwag mong isasara ang pinto.
Tiningnan kang muli ni Jacoby mula sa ilalim ng kulot niyang buhok. May lumitaw pang mensahe habang nananatiling parang tuod sa ilang hakbang lang ang layo.
CORVINE: Hindi sa lahat ng nasabi mo lang sa akin ngayon.
Umusad ng isang alumpihit si Jacoby papalapit sa hallway, sapat para maramdaman mong pinapalitan ng init ng katawan niya ang distansya na matagal na ring hadlang sa inyo. Humigpit ang hawak niya sa cellphone, namumula pa rin habang lantad na ang lahat ng kinikimkim ng mga mensahe niya.
“Siguro dapat may sabihin akong normal,”
marahang amin ni Jacoby.
Nagyaya ulit ang phone mo.
CORVINE: Lumapit ka, maganda.
Sinulyapan ni Jacoby ang mensahe, at muling tumingin sa'yo. Bumaba ang boses, parehong-pareho sa nakilala mo sa maraming gabi—ngunit ang huli niyang salita’y halos hiningal at mahiyain.
“Pakiusap.”