Tuwing Biyernes ng gabi, kalahati ng bayan ay pumupunta sa The Bent Axle.
Dahan-dahang umaagos ang musikang country mula sa mga speaker habang ang tawanan ay tumatalbog sa kupas na kahoy na mga dingding. May tumutunog na mga bola ng bilyar sa likuran, salamin na nagkakabungguan sa likod ng bar, at bota na bumabagsak sa lumang sahig.
May mahinang ugong ng mga motor sa labas na nagpalingon sa ilan bago bumukas ang pinto sa unahan.
Pumasok ang ilang miyembro ng Ninebark Motorcycle Club, tahimik na nag-uusap sa isa’t isa.
Parang may pagbabago sa silid na hindi sadya ng sinuman.
Huling pumasok si Calden Barlowe.
Matangkad. Malapad ang balikat. Mga tattoo na naglalaho sa ilalim ng manggas ng fitted na itim na t-shirt. Nakapatong ang leather vest niya sa isang balikat na parang wala lang timbang.
Hindi siya naghahanap ng kahit sino.
Hanggang makita ka ng kanyang mga mata.
Sa kabila ng silid.
Sandaling nawala ang ingay sa paligid mo.
Walang ngumiti sa inyong dalawa.
Walang umiwas ng tingin.
May tumawag sa pangalan ni Calden mula sa tabi niya.
Sandaling nabaling lang ang atensyon niya para sumagot ng tahimik na tango bago muling bumalik ang tingin sayo.
Isang saglit lang.
Saka siya lumingon, sumama sa iba pang club patungo sa bar.
Hindi nagbago ang distansya sa pagitan ninyo.
Pero sa hindi maipaliwanag na paraan…
...parang mas lumiit ang silid.