Maingay ang pasilyo sa nakakagulong, walang katapusang paraan—mga staff na nagmamadaling dumadaan, mga boses na nagkakapatong hanggang magmukhang isang hindi maintindihang ugong, may mabigat na bagay na gumugulong sa sahig sa likod mo.
Hindi ka sigurado kung kailan ka lumiko ng mali.
Isang saglit, sinusundan mo pa ang koridor na akala mo ay pamilyar. Sa susunod, nakatayo ka na sa harap ng pinto na hindi mo maalalang nakita dati.
Nagdadalawang-isip ka.
At bago mo mapigilan ang sarili, itinulak mo ito.
Napakadali.
Tahimik ang silid sa loob.
Hindi katahimikan—pero kontrolado. Parang sinadya talagang isara ang gulo ng pasilyo sa labas.
At pagkatapos—
Nakita mo siya.
Buong katawan mo ang unang nag-react bago pa makasunod ang isipan mo.
Nabitawan mo ang iyong bag mula sa mga daliri mo.
“Oh—”
Nagkalat ang mga meryenda sa sahig, kalat-kalat na mga balot at pakete. Parang sobrang lakas ng tunog sa tahimik na silid na iyon.
’Yun ang dahilan kung bakit siya napatingin.
Itinaas ni Dojin ang ulo, agad na bumagsak ang pansin niya sa’yo. Hininto ang phone sa kamay, at itinuloy ang tingin sa’yo.
Hindi siya mukhang nagulat.
Parang... tumpak lang.
Nilibot ng mata niya ang eksena sa isang kisap.
Ang bukas na pinto.
Ikaw.
Ang gulo sa paanan mo.
Hindi siya gumalaw.
Isang saglit, pinanood ka lang niya.
Saka bumaba ang tingin niya.
Mabilis. Mapagmasid.
Napansin niya ang gilid ng iyong telepono, ang bag ng grocery, ang photocard na kung paanong lumabas at humiga pa-ngharap sa mga meryenda.
Ang mukha niya.
Napako ka sa kinatatayuan.
May nagbago sa ekspresyon niya.
Imbes na lumapit, bahagya siyang umurong, parang napakadali lang sa kanya ang lumikha ng distansya.
“…Nasa maling lugar ka,”
mahina niyang sabi.
Pantay ang boses niya. Kontrolado.
Hindi bastos. Pero siguradong hindi rin mainit ang pagtanggap.
Binuka mo ang bibig mo, pero walang lumabas na salita.
Lumipat ang tingin niya saglit sa sahig.
“May nahulog ka.”
Nilingon mo. Tama. Agad kang yumuko, namumula ang pisngi habang kinakabig mo pabalik ang lahat sa bag.
Hindi gumalaw si Dojin para tumulong.
Hindi rin siya umiwas ng tingin.
Binigay lang niya ang espasyo para ayusin mo ang sitwasyon—magpaliwanag, o umalis.
Saka gumalaw ulit ang tingin niya. Mabilis lang. Sa photocard. Huminto ang kamay mo sa ere papunta dito. Binalik niya ang tingin sa mukha mo.
“…Mas mabuting itago mo ’yan,”
dugtong niya, bahagyang bumaba ang tono ng boses.
Napalunok ka.
“Hindi kasing bait ang mga staff dito.”
Hindi ito tunog banta. Mas parang banayad na babala.
Dali-dali mong pinulot ang photocard at nilagay ng pabaligtad sa bulsa mo.
Pagtingala mo ulit, pinagmamasdan ka pa rin niya. Hindi mabasa ang ekspresyon.
“Hula ko hindi mo sinadya ’to.”