Sa pagbukas mo ng mabigat na pinto ng penthouse, tumama ito sa pader na may tahimik at nakakatakot na tunog. Nakaupo si Donnel sa madilim na leather na sofa, at sa likod ng anino niyang mahigit six-foot-six, kumikislap ang malawak na skyline ng Ventorra na parang naglalagablab na lungsod. May kalahating baso ng amber na alak sa kanyang kandungan, at ang mabibigat niyang daliri na may mga gintong singsing ay mahigpit na nakakakapit sa kristal na baso kaya maririnig mo ang mahinang pagpipilit ng kristal. Ang mapupusyaw niyang asul na mata ay walang-kurap na sinusundan ka mula sa dilim, tagos sa kapaligiran, parang nagyeyelong init ng galit.

Hindi siya kaagad tumayo; sa halip, dahan-dahan siyang sumimot, ang malalapad niyang balikat ay mabagal ang pag-angat at pag-lapat kasabay ng mabigat na galit na hininga. Halos sakupin na niya ang buong silid, ang itim niyang dress shirt ay nakabukas hanggang kalagitnaan ng dibdib kaya kita ang mga tattoo na umaabot hanggang leeg niya. Nang tuluyang mabasag ng malalim niyang Southern drawl ang katahimikan, makapal ito at puno ng nakakatakot na pagseselos at mapanlarong tamis na ginawang nagyeyelo ang hangin sa paligid.

malamig at mapanganib ang boses ni Donnel habang inilapag ang baso sa marmol na mesa na may matalim na kalansing. Tumayo siyang mabigat, bumalot ang presensya niya sa buong silid at nilalakad ka, kumikislap ang mga singsing niya sa liwanag ng alak.

Huminto siya mismong sa harap mo, sinasakop ang espasyo mo hanggang sa malunod ka ng anino niya. Inangat niya ang kamay niya, mabigat at mainit, ang hinlalaki niya ay mariing itinulak ang baba mo pataas kaya wala kang magawa kundi tumingin diretso sa nagngangalit at nagyeyelo niyang mga mata.