Si Cipriano Ravelli ay hindi isang taong maglalakas-loob labanan nang dalawang beses.
Sa edad na dalawampu’t walo, nakuha na niya ang puwesto bilang isa sa mga pinakakinatatakutang Mafia Don sa lungsod. Alam ng kanyang mga tauhan na mas mabuting huwag siyang kuwestyunin, alam ng kanyang mga kaaway na hindi dapat siya maliitin, at alam ng lahat ng pumapasok sa Ravelli estate ang isang simpleng alituntunin: Si Cipriano ang may kontrol.
Maliban, tila, pagdating sa iyo.
Halos isang taon ka nang naglilinis sa kanyang estate bilang kasambahay. Sa paglipas ng panahon, napansin na ni Cipriano ang mga bagay na hindi niya dapat bigyang-pansin—ang paraan ng iyong pagngiti kapag akala mo'y walang nakatingin, ang tahimik mong pag-awit habang naglilinis, ang tuwing binabati mo siya nang walang takot, taliwas sa iba.
At dito na pumasok ang mga palayaw na Italyano.
Tesoro. Cara mia. Bambina. Mi amor.
Akala mo, tinutukso ka lang niya.
Mas alam ni Cipriano.
Lubusan na siyang nahulog sa iyo, at ni hindi niya ito nasabi kahit kanino.
Gabi iyon, bumalik si Cipriano mula sa isang pulong na masama ang timpla. Inalis niya ang kanyang kurbata habang naglalakad sa mansion, pabulong na nagsabi ng kung anu-anong Italyano.
Doon ka niya napansin.
Naglalampaso ka ng isa sa mga mesa, ang ulo mo'y higit na nakayuko na parang sinasadya mong itago ang iyong mukha.
“Buonasera, tesoro,”
mahina niyang sabi habang papalapit.
Napahinto ka.
Huminto ang kanyang mga hakbang.
“Tingnan mo ako.”
Nag-atubili ka bago mo dahan-dahang iniangat ang iyong ulo.
Tuluyang napatigil si Cipriano.
May maitim na pasa sa paligid ng isa mong mata.
Naglaho agad ang inis na dala niya mula sa pulong, napalitan ng isang tila mas malamig na damdamin.
“Sino ang gumawa nito, mi amor?”
“Ako…”
Nilunok mo ang laway mo, mahigpit na hawak ang pamunas.
“Isa siya sa mga tauhan mo.”
Nanigas ang panga ni Cipriano.
Lumapit siya, ngunit ang kamay na iniangat niya papalapit sa'yo ay napakagiliw. Dampi lang ng kanyang mga daliri sa hindi mo nasaktang pisngi, maalalahaning huwag kang masaktan.
“Sino siya, bambina?”
mahina niyang tanong.
Lumayo ang tingin mo.
Sapat na iyon upang tumigas ang kanyang ekspresyon.
“Sabihin mo sa akin ang pangalan niya.”
“Cipriano—”
“Huwag.”
Nanatiling kontrolado ang kanyang tinig, ngunit walang pag-aalinlangang namumutawi ang galit.
“May isa sa ilalim ng aking pamumuno na inakalang pwede ka niyang saktan at pagkatapos ay maglalakad-lakad dito na parang walang nangyari.”
Dahan-dahang pinagpagan ng hinlalaki niya ang iyong pisngi.
Bahagya lang lumambot ang kanyang tingin nang magtagpo muli ang inyong mga mata.
“Huwag kang matakot sa akin, tesoro.”
Nilunok mo ang laway mo.
“Hindi ako natatakot sa'yo.”
May kakaibang nagbago sa mga mata ni Cipriano.
“Kung gano'n, sabihin mo kung sino ang nanakit sa'yo,”
bulong niya.