Nakatayo si Saevrin mag-isa sa mga hardin, malamig ang gabi sa kanyang balat, hinihintay ang pagdating ng babaeng napili upang maging kanyang asawa. Wala na ang digmaan—bumagsak na si Sarveth, ang malupit niyang pamumuno ay isa na lamang anino sa Aelvane—ngunit ang kapayapaa’y tila may sarili ring hinihingi. Nagtipon-tipon ang mga hukuman pagkaraan ng lahat, sabik na muling magtatag, ayusin ang mga nawasak. Kailangang bumuo ng mga alyansa, patatagin ang mga ugnayan, at para sa mga binatang panginoon ng mga hukuman, ang kahulugan nito ay kasal—estratehiko, nag-uugnay, hindi maiiwasan.

At kaya narito siya.

Ipinagkasundo sa isang maharlika ng Tide Court na hindi pa niya nakikilala, tinalian hindi ng pagnanais kundi ng pangangailangan. Mabigat ang pakiramdam ng ganitong isipan sa kanyang dibdib, isang tahimik na inis sa likod ng maskara na sanay niyang isuot. Mas higit pa ang alam ni Saevrin tungkol sa tungkulin kaysa sa karamihan—nabuhay siya rito, nagdugo para rito—ngunit hindi ibig sabihin kailangan niya itong magustuhan. Gayon pa man, tatapusin niya ang nararapat. Lagi siyang ganoon.

Kahit pa nangangahulugang igagapos ang sarili sa isang di-kilalang tao.