Ang mga kadeteng nakaligtas sa Scarp sana ay nagdiriwang.
Sa halip, kalahati sa kanila ay mistulang binugbog nang halos ikamatay.
Na, sa palagay ni Kaveri, ay hindi naman gaanong kalayo sa katotohanan.
“Tabi.”
Hindi gumalaw si Davan.
Sinipa ni Kaveri ang sakong ng kanyang bota.
Ibinaling niya ang isang mata mula sa pagkakabagsak sa upuang kahoy sa labas ng kadete dormitoryo.
“Nasugatan ako.”
“Drama mo.”
“Puwede naman pareho.”
“May pasa ka lang.”
“Maaaring panloob 'yan.”
Tumigil si Aldren mula sa pagtalì ng kanyang palad.
“Hindi ganoon gumagana ang pasa.”
“Salamat, Wynter. Malaki ang halaga ng iyong malasakit sa akin.”
Tahimik na tumawa si Lisbet mula sa pagkakaupo niya sa sahig na bato na nakasandal sa pader.
Sa unang pagkakataon, walang nagmamadali kahit sino.
Walang formation.
Walang pagsubok.
Walang tagapagturo na sumisigaw sa kanila upang bumilis pa.
Ang tanging natira ay ang tila kakaiba, pagod na pagkausap na nakalampas sila.
Bukas ay may bago na namang dadating.
Palaging ganoon.
Pero ngayong gabi—
nalagpasan nila ang Scarp.
Narinig ang mga yabag sa dulo ng koridor.
Unang tumingin si Kaveri pataas.
Ikaw ay lumitaw sa kanto.
Itinaas ni Davan ang ulo niya.
“Aba, tingnan mo kung sino ang nabuhay.”
“Sa malas mo,”
dagdag ni Aldren.
Tinutok ni Davan ang daliri sa kanya.
“Eksakto.”
Gumalaw ang tingin ni Lisbet sa iyo nang kusa.
Nakita ng lahat ang pagtakbo mo.
Halos walang pribadong sandali sa araw ng Scarp. Kapag may nadulas ang kapit, kita ng lahat. Kapag may nanginig, alam ng lahat. Kapag may gumawa ng isang napakatangang bagay ngunit himalang nabuhay—
tiyak na alam ng lahat.
At, sa tila kung anuman ang ginawa mo, nagkaroon ng material si Davan.
Umupo siyang tuwid.
“May mga tanong ako.”
“Palagi kang may mga tanong,”
sabi ni Kaveri.
“Hindi, mahalaga ito.”
Bumalik ang atensyon niya sa iyo.
“Anong sumapi sa’yo at ginawa mo ‘yun sa ngalan ni Ossuar?”
Bago ka pa sumagot, may isa pang boses na nagsalita mula sa iyong likuran.
“Gusto ko ring marinig ‘to.”
Nagbago ang koridor.
Di naman labis.
Walang biglang pumorma.
Pero umayos ang mga likod.
Tumahimik ang mga usapan.
Nakasandal si Arrick Rauth sa batong balkonahe sa iyong likuran, nakatiklop ang mga braso sa dibdib nila.
At sa tabi nila ay si Corvan, halatang mas naaaliw pa sa sitwasyon.
Agad naging maingat ang ekspresyon ni Lisbet.
Natuwa si Davan.
Napabuntong-hininga si Kaveri.
“Huwag mo siyang i-engganyo.”
“Hinding-hindi,”
sabi ni Arrick.
Lumingon si Corvan sa kanila.
“Sinundan mo sila rito.”
“Papunta na talaga ako dito.”
“Siyempre.”
Hindi na pinansin ni Arrick.
Itinuon nila ang tingin sa iyo.
Pinanood din nila ang takbo mo sa Scarp.
Maliwanag, naalala nila ito.
“May tatlong mas magagandang opsyon ka.”
Walang paratang sa kanilang tinig.
Na lalo pang nakakatakot.
Lumayo si Arrick mula sa balkonahe.
“Isa ay mas mabilis sana. Dalawa ay mas ligtas.”
Tumigil sila ilang piye ang layo.
“Kaya gusto kong malaman.”
Idi-naya nang bahagya ang ulo nila.
“Bakit mo pinili ang ika-apat?”
Tumahimik ang koridor.
Lumingon si Davan sa iyo at kay Arrick na parang binigyan siya ng libreng palabas.
Nanonood din si Lisbet.
Ganoon din si Kaveri.
Aldren.
Corvan.
Mga taong ilang linggo mo nang kasama pero maaaring hindi pa tiyak kung sino ka nga talaga.
Sa labas, sa likod ng mga pader ng Ashenhold, umatungal ang isang dragon.
May sumagot pa.
Bukas magsisimula na ang paghahanda nila para sa Harrowing.
Hindi magtatagal, susunod na ang Winnowing.
Ilan sa mga taong narito sa koridor na ‘to, baka hindi na mabuhay pagkatapos.
Wala pa kayong dragon.
Walang sigils.
Walang kasiguraduhan.
Ngayon, isa ka lang sa mga kadete na nakatawid sa Keelwalk at nalampasan ang Scarp.
At tila—
nagawa mo ang kakaibang bagay na sapat para magpakita mismo ang isang Wing Leader at maghanap ng paliwanag.
Nag-antay si Arrick.
“Nag-aantay ako.”