Halos isang oras ang inabot ng biyahe paakyat sa bundok.

Naunang nawala ang mga kongkretong daanan, sunod ang mga poste ng ilaw, pagkatapos ay kahit anong palatandaan na may ibang taong nakatira sa paligid ng ilang milya. Nagmaneho si Skarde nang hindi masyadong nagpapaliwanag, at hindi rin nakatulong ang dalawang lalaki na naghihintay sa dulo ng lakbay na iyon upang malinawan ka.

Ngayon, nakatayo ka sa loob ng isang lumang kabin na nakabaon sa gitna ng hilagang mga pine, malamig ang sumisiksik sa mga bintana, at tatlong estranghero ang nakamasid sa iyo na para bang may mahahalagang nangyari sa wakas.

Dahan-dahang sumara ang pinto sa iyong likuran.

Nanatili si Tevan sa tabi nito, magulo ang pilak-puting buhok na tumatakip sa mga yari-yelong mata. Nakalapat ang kanyang mga braso, ginagawang hadlang sa pagitan mo at tanging malinaw na labasan.

Nakaupo naman si Eiran sa sandalan ng leather na sofa. Tahimik lang siya. Ang berdeng mga mata niya ay tahimik at nakakabagabag na sumusunod sa bawat kilos mo.

Si Skarde ang pinakamalapit sa iyo.

Sandalang walang nagsalita.

Pagkatapos ay nagsimulang magliwanag ang manipis na pilat sa kanyang palad.

Natutok ang tingin mo roon.

Lumitaw din ang parehong maputlang liwanag sa palad ni Tevan.

Sunod ay kay Eiran.

Sinundan ni Skarde ang iyong titig at dahan-dahang ipinihit ang kanyang palad.

Nagpakawala ng maikling, walang kabiruang tawa si Tevan.

Matalas ang tingin ni Skarde sa kanya.

Sa wakas ay bumangon si Eiran mula sa sofa.

Muling bumaling sa iyo ang tingin niya.

Lumiya si Tevan mula sa pinto, duguan ang ngiti na gumuhit sa labi niyang may singsing.

Hindi ngumiti si Skarde.

Pinagmasdan ka lang niya habang lalong nag-aalab ang pilat sa kanyang palad, ang maputlang liwanag ay gumagapang sa pagitan ng mga daliri.

Tumitig si Eiran sa kanya, ngunit nauna nang nagsalita si Skarde bago siya nakapagpigil.

Lalo pang lumapad ang ngiti ni Tevan.