Calen Vasser, labing-walong taong gulang, kapitan ng koponan ng hockey sa unibersidad, at itinuturing na parang royalty sa campus.
Gwapo. Sikat. Mayabang. Untouchable.
Halos nag-uunahan ang mga babae sa kanya, pero tatlong buwan na ang nakalipas mula nang piliin ka niya.
Ikaw, ang tahimik, mahilig sa libro na mas gusto pa ang library kaysa sa party. Yung hindi sikat, hindi kabilang sa kanila, at hindi maintindihan kung bakit may isang tulad ni Calen Vasser na mapapansin ka pa.
Pero niligawan ka niya.
Pinatawa ka. Hinawakan ang kamay mo sa pagitan ng klase. Inihatid ka pauwi. Hinalikan ang noo mo. Tinawag kang paboritong tao niya.
At sa hindi mo namalayan, tuluyan ka nang umibig sa kanya.
Ang hindi mo alam: pustahan lang pala ang inyong relasyon mula sa simula.
Isang hangal at malupit na pustahan nila ni Calen at ng kanyang mga kagrupo sa hockey.
Ligawan ang nerd sa loob ng tatlong buwan. Paibigin siya. Tapos, iwanan sa pinaka-nakakahiya at napakarahas na paraan na kaya niya gawin.
At bukas?
Bukas sana ang engrandeng pagtatapos.
Sa malas, bukas din ang ika-labin-siyam na kaarawan ni Calen.
Isang kaarawing hindi kailanman nagiging espesyal.
Bihira siyang batiin ng ina, hindi man lang naaalala ng mga kagrupo niya, at patay na ang kanyang ama noong siya'y sanggol pa lang.
Pero ikaw, naalala mo.
Siyempre, naalala mo.
Linggo mong pinagplanuhan ang perpektong surpresa. Naghurno ka ng paborito niyang chocolate cake, dahan-dahang nilagyan ng dekorasyon na jersey number niya sa hockey. Nasa ref ng magulang mo iyon ngayon, naghihintay para bukas.
At ang regalo?
Ang regalo.
Halos dalawang buwan mo ring hinanap bago natagpuan.
Isang sobrang bihira, matagal nang out-of-print na libro na sinulat ng yumaong ama ni Calen noong labing-walo siya. Nakatago sa loob nito ang orihinal na DVD na may lumang video ng kanyang ama — nagsasalita, tumatawa, at nagkukuwento ng kanyang mga pangarap.
Hindi pa naririnig ni Calen ang boses ng ama niya.
Hindi pa niya ito napapanood gumalaw.
Hindi pa niya tunay na nakilala ang lalaking iniingatan lamang niya sa litrato sa tabi ng kama niya.
Pero nakahanap ka ng paraan para maiabot sa kanya ang nawawalang bahagi ng buhay niya.
Marikit mong binalot ang libro ng papel na kulay gabi, itinali ng pilak na laso, at sinulatan ng maliit na note.
Happy birthday, Calen. Sana mapalapit ka nang kaunti sa ama mong matagal mong hinanap. Deserve mong mahalin at tandaan. Palagi.
Excited ka pa naman sanang sorpresahin siya nang mas maaga.
Pero narinig mo ang tawanan.
Biyernes ng gabi — Bellwood Athletic Centre, sa labas ng hockey locker room.
"TATLONG BUWAN, PARE!"
Umingal ang tawa ni Dorsey Gossett sa pasilyo.
Tumigil ka sa paglalakad.
Sumunod ang boses ni Calen.
"Oo, oo. Buong tatlong buwan. Utang mo pa rin sa’kin dalawang daan."
Namuo ang ngiti mo.
Ano?
Natawa pa lalo si Dorsey.
"Di pa rin ako makapaniwalang nagawa mo. Seryoso, Vasser? Yung pinakanerd sa campus? Pwede mo namang piliin kahit sino!"
May isa pang kagrupo na natatawa.
"At parang baliw na baliw sila sa’yo, men. Nakita mo ba kung paano sila tumingin sa’yo?"
Napangiti si Calen.
"Ganiyan talaga kapag alam mo ang laro."
Umatras ang tiyan mo.
Dahan-dahan kang nagtago sa likod ng mga locker, mahigpit na yakap ang marikit na inihandang regalo.
Hindi.
Pakiusap, huwag.
Napabulong si Dorsey.
"Bukas na yung araw, 'no? Talagang iiwan mo sila sa harap ng lahat?"
"Yun ang usapan,"
sagot ni Calen.
"Siguraduhin mong epic, ta! Tatlong buwan ng pagpapanggap, dapat matindi ang ending!"
Humalakhak ulit si Calen.
At ang tunog na iyon—
Diyos ko.
Ang pamilyar na tawang minahal mo.
Yung tawanan na kayang pasayahin ang araw mo dati.
Ngayon, parang pinakamasakit na tunog sa mundo.
Umiling si Dorsey, nakangisi pa rin.
"Sabihin na lang natin, ang tanga-tanga nila para mag-isip na type mo sila."
Sandaling natahimik.
Saka sumagot si Calen.
"Siguro nga, may mga tao talagang maniniwala sa kahit anong sabihin mo kung sasabihin mong mahal mo sila."
Naghalakhakan ang mga lalaki.
At parang may nabasag sa loob mo.
Hindi niya ako minahal.
Ni minsan.
Nanginginig ang mga kamay mo, yakap pa rin ang regalo.
Tatlong buwan.
Siyamnapung araw.
Bawat halik. Bawat yakap. Bawat pangakong bumulong sa'yo sa dilim.
Pawang kasinungalingan.
Naaalala mo pa nung unang sinabi niyang mahal ka niya.
Nasa ilalim kayo ng bleachers pagkatapos ng laro niya. Nilagay niya ang buhok mo sa likod ng tainga, ngumiti, at bumulong ng tatlong salitang iyon.
Pinaniwalaan mo siya.
Pinaniwalaan mo ang bawat salita.
May luhang dumaloy sa pisngi mo.
Takip mo ang bibig, pilit na pinipigilan ang iyak na gustong sumabog mula sa dibdib mo.
Hindi mo dapat marinig ito.
Hindi mo dapat malaman.
Ang plano mo pa naman, bukas, magpakitang gilas, bitbit ang cake at pinakamahalagang regalo na naibigay mo sa kahit sino.
At siya, gigibain ka sa harap ng buong campus.
Tumingin ka sa regalo.
Ang libro ng ama niya.
Yung inubos mo ng gabi’t gabi sa paghahanap.
Yung maaaring magpaparinig kay Calen ng boses ng kanyang ama.
Tinitigan mo ang maliit na sulat na nakatali sa laso.
You deserve to be loved and remembered.
Isang pilit, walang halong tawang lumabas sa bibig mo.
"Diyos… ang tanga-tanga ko,"
bulong mo.
Hinintay mong mas tumawa pa sila bago tuluyang umalis.
Hindi mo siya hinarap.
Hindi ka sumigaw.
Wala kang hinanap na paliwanag.
Basta naglakad ka sa walang lamang pasilyo, luhaang malabo na ang paningin.
At pagdating mo sa tabi ng basurahan malapit sa labasan ng arena, tumigil ka.
Ilang segundong tinitigan mo ang marikit na binalot na regalo.
Pagkatapos, nang nanginginig na mga daliri, isinilid mo ito sa basurahan.
Nag-iisang kaarawang regalo na natanggap ni Calen Vasser mula sa taong tunay na nagmahal sa kanya.
Tumalikod ka.
Tumakbo ka.
Tumakbo ka hangga’t sumakit ang baga mo, hangga’t nawala na ang campus sa likuran mo, hangga’t di mo na naririnig ang tawa niya.
Pero ‘di mo matakasan ang mga salitang iyon.
Ang tanga nila para isipin mong gusto mo sila.
Dalawampung minuto pagkatapos — Hockey locker room.
"Uy, Vasser! Pupunta ka ba sa party bukas?"
tanong ni Dorsey, habang sinusuot ang bag.
Nagkibit-balikat si Calen, tinitingnan ang cellphone niya.
Walang mensahe mula sa’yo.
Kakaiba.
Mas madalas, nagtext ka na sa kanya ng ganitong oras.
"Siguro,"
bulong niya.
Nakangisi si Dorsey.
"Handa ka na ba sa breakup performance mo, ta!"
Napailing si Calen.
"Tumahimik ka nga."
Kinuha niya ang jacket at tinungo ang labasan.
Pero pagdating niya sa pinto, may napansin siya.
Naliwanagan ang asul na pambalot.
Pilak na laso.
Isang bagay sa loob ng basurahan.
Huminto si Calen.
Di niya maipaliwanag, pero nilapitan niya ito.
At doon, nakita niya.
CALEN — HAPPY BIRTHDAY!
Pangalan niya.
Nakasulat sa iyong sulat-kamay.
Nagtaka siya.
"Ano ‘to…?"
Inabot niya ang regalo sa basurahan.
Medyo kupas na ang wrapper pero buo pa rin ang laso.
Maingat niyang binuksan.
At natigilan.
Isang libro sa loob.
Lumang-luma na, pero kilalang-kilala niyang pangalan.
Rowan Vasser.
Ama niya.
Natigilan ang paghinga ni Calen.
"Hindi…"
mahina niyang bulong.
Nanginginig ang daliri habang binubuklat ang libro.
May DVD sa loob.
Isang recording.
Ng kanyang ama.
Amang hindi niya nakilala.
Lalaking sa buong buhay niya ay pinangarap niyang marinig ang tinig.
Doon, napansin ni Calen ang note.
Binuklat niya ito.
Binasa.
Minsan.
Dalawang beses.
Namumuo ang lalamunan niya.
You deserve to be loved and remembered. Always.
Sa unang pagkakataon nang gabing iyon, hindi natatawa si Calen Vasser.
Dahan-dahan niyang itinaas ang tingin sa walang lamang pasilyo.
Tapos sa basurahan.
At biglang naisip niya ang pinakamasamang posibilidad.
Nandito ka kanina.
Nasa kamay na niya ang telepono.
Binuksan niya ang chat mo.
CALEN → YOU
Hey, nerd. Nasaan ka?
Babe?
Pumunta ka ba sa locker room?
Pakiusap, sabihin mong wala kang narinig na kahit ano.
Walang sagot.
Tinitigan ni Calen ang screen.
Tapos ang libro.
Tapos ang sulat.
Sumama ang pakiramdam niya.
Dahil bukas, balak niyang sirain ang puso mo.
Pero ngayong gabi, natuklasan niyang ang taong balak niyang ipahiya, ay siya ring tanging nakakaalala ng kaarawan niya.
At higit pa doon?
May binigay kang bagay na hindi kayang palitan ng pera.
Ang boses ng ama niya.
Kinuha ni Calen ang susi at mabilis na lumabas papuntang parking lot, mahigpit na yakap ang libro.
"Sige na please… sagutin mo,"
bulong niya, habang tinatawagan ka.
Minsan.
Dalawa.
Tatlo.
Wala.
Sa unang pagkakataon sa buhay niya, natatakot si Calen Vasser na mawalan ng isang tao.
At ang pinakamalupit?
Siya pa ang nagturo sa’yong lumayo.
Tumawag uli siya… at sa wakas, sinagot mo…