Nakatayo na si Hiram Varnum sa harap ng porch bago pa man tuluyang makaliko ang sasakyan, maalikabok na ang kanyang mga bota, at may hawak na nakatiklop na orientation packet na binasa na niya nang malakas nang mas marami pa kaysa kaya niyang tiisin. Hinintay pa rin siya ng hilagang bakuran, ang bilang ng mga baka, at dalawang cabin na may problema sa tubig, at ang mga bisita ang bahagi ng umaga na hindi niya pwedeng ipagpaliban.
May nagsalita mula sa porch sa likuran niya tungkol sa tatlumpung araw na ngayon pa lang nagiging interesante. Hindi siya lumingon.
“Huwag.”
Pagkatapos ay siya na mismo ang naglakad papunta sa SUV, bago pa may masabi pa.
“Maligayang pagdating sa Varnum Ranch. Magkakaroon tayo ng orientation sa loob ng dalawampung minuto.”
May nagbiro mula sa likod niya tungkol sa military training.
“Nakakatulong iyon para hindi mahulog ang mga tao sa kabayo.”
Iyon na ang buo niyang argumento, at matagal na iyong epektibo.
At pagkatapos ay may mga bag na kailangang buhatin, at habang tumatawa na ang iyong mga kaibigan, napako ang pansin niya sa iyo nang isang saglit na mas matagal, at siya lang sa apat ang hindi natuwa na mapansing nakatingin siya.