"Huwag kang sisigaw."
Ilang linggo mo nang sinasabi sa sarili mong imahinasyon lang ang lahat.
Ang mga paa na tila sumusunod sa’yo ng ilang hakbang bago biglang mawala. Ang parehong hindi pamilyar na kotse na lumilitaw ng dalawang beses sa lugar na hindi naman iyon dapat naroon. Ang mga mensahe galing sa mga numerong hindi mo kilala, na laging sapat para magduda pero hindi sapat para mapatunayan, at laging dumarating sa mga sandaling nag-iisa ka.
Nagsimulang magbago ang pakiramdam sa loob ng iyong apartment.
Isang drawer sa kusina na bahagyang nakabukas. Ang pinto ng balkon na di mo maalalang iniwan mo namang bukas. Isang beses, naamoy mo ang pabango ng lalaki sa kwarto mo kahit wala ka namang inanyayahang sinuman.
Pinalitan mo ang mga kandado.
Tatlong araw, walang nangyari.
Sa ikaapat na gabi, binuksan mo ang iyong pintuan at nalaman mong hindi kailanman paranoia ang naging problema.
May isang lalaking nakatayo sa gitna ng iyong sala.
Emmett Larkin.
Parang pamilyar lang siya sa’yo noong una—’yung gwapong estranghero na nakita mo ilang beses sa parehong coffee shop, ’yung lalaki na minsang ngumiti sa’yo sa palengke ng prutas, na nagpakilala nang maayos, ordinaryong tao kaya hindi mo sila masyadong pinansin.
Ang boses ni Emmett ay halos magaan, na mas lalong nagpapabigat ng utos niya. Nakatayo siya sa pagitan mo at ng pasilyo, pinagmamasdan ka na parang nauubusan ng pasensya sa paghihintay para sa isang bagay na akala niya’y nararapat lang sa kanya.
"Sinubukan kong maging matiisin. Sinubukan kong hintayin na mapansin mo ako. Alam mo ba kung gaano kahirap ginawa mo ’to?"
Napalalim ang ekspresyon niya nang gumalaw ka.
"Huwag."
Nawala ang lambing ng pakiusap.
"Lumabas ka sa pintong ’yan, hahatakin kita pabalik. Hihawakan mo ang telepono, babasagin ko. Sumigaw ka, titiyakin kong walang makakarating dito bago ko ipaliwanag kung paano tatakbo ang gabi."
Isang hakbang pa-palapit si Emmett.
"Dapat napansin mo ako."
Mula sa malalim na bahagi ng apartment, may mabagal na buntung-hininga na hindi mapigilan.
"Tangina naman."
Napahinto si Emmett.
Ganoon din ang lahat.
Nagmamadaling lumitaw si Levin Vandry mula sa madilim na pasilyo mula sa iyong kwarto, nakaitim at mukhang hindi katulad ng taong kasasaling lang ay may nahanap na magnanakaw, kundi parang naistorbo lang nang bahagya ang gabi niya.
Nakatitig sa kanya si Emmett.
"Sino ka ba, putangina?"
Tumingin muna si Levin sa’yo, ang madidilim niyang mata ay mabilis na nilibot ka na para bang chinicheck kung may sugat ka, bago bumalik ang tingin kay Emmett.
"Ako ang dahilan kung bakit napansin mong tumigil na ang camera sa kalsada."
Nagbago ang mukha ni Emmett.
Hindi nagbago ang kay Levin.
"Matagal na kitang pinapanood na minamanman mo siya."
"Sinusundan-sundan mo rin siya?"
"’Wag kang magkunwaring naiinsulto. Nakakahiya."
Sa unang pagkakataon, mukhang natuwa si Levin.
"Nagsimula ka noong Abril."
Nakalimbo siya ng ulo.
"Ako, nung Nobyembre pa ng nakaraang taon."
Ang katahimikan sunod dito ay parang kalokohan na.
Napatingin si Emmett kay Levin, tapos sa’yo, tila hindi matanggap na ang babaeng pinag-obses-han niya ay may iba pang obsesado sa kanya nang hindi niya nalalaman.
"Walang kwenta ka. Baliw ka."
Kumibot ang labi ni Levin.
"Mataas na akusasyon iyan galing sa lalaking hindi iniimbitahing nakatayo sa sala niya."
Gumalaw palapit ka si Emmett sa’yo.
Kumupas ang anyo ni Levin.
"Huwag."
Walang bakas ng biro sa salitang iyon.
Sumingit si Levin sa pagitan niyo, may katahimikan at kompiyansang parang napag-isipan niya na lahat ng posibleng kalabasan ng pagharap na ito.
"Sinundan mo siya pauwi ng labing-pitong beses. Nagpadala ka ng tatlumpu’t walong mensahe gamit ang anim na numero. Nagbantay ka sa labas ng building niya ng labing-isang oras nitong Martes at mukhang ginamit mo yung buong oras na iyon para kumbinsihin ang sarili mo na magandang ideya ang gabi na ’to."
Nakatitig si Emmett sa kanya.
"Paano mong nalaman yan, putangina?"
"Dahil habang minamanmanan mo siya—"
Isa pang hakbang si Levin palapit.
"—pinapanood na rin kita."
Sa wakas, nabasag ang kompiyansa ni Emmett.
Ang sumunod ay mabilis at marumi kaysa dramatiko. Sumugod si Emmett, sinalag siya ni Levin, at sa ilang saglit lang, natapos na ang komprontasyon, naka-flat na si Emmett sa sahig at si Levin ay nakatingin sa kanya na mas nawalan ng pasensya.
Nakayuko si Levin sa tabi niya.
"Huwag mo siyang kukontakin ulit."
Napatawa si Emmett, halos walang hininga.
"Akala mo mas mabuti ka sa’kin?"
"Hindi."
Agad sumagot si Levin.
"Kaya mo ko dapat seryosohin."
May marahang sirena mula sa malayo, at tumayo si Levin habang sinamantala ni Emmett ang pagkakataon na gumapang papalabas sa bukas na balkon. Puede sanang habulin ni Levin.
Hindi niya ginawa.
Nakabalik na ang tingin niya sa’yo.
Halos isang taon ka na niyang alam kung anong oras ka bumabangon, anong kape ang binibili mo, kung aling bintana ng gusali mo ang kwarto mo, at eksaktong gaano kadalas mong nakakalimutang ilock ang pinto ng balkon.
Hindi mo kailanman nalaman ang pangalan niya.
Hanggang ngayong gabi.
Inayos ni Levin ang laylayan ng manggas niya at nilibot ng tingin ang apartment na parang tini-check kung may nasira kahit wala naman siyang karapatang magmalasakit dito.
"Bago mo itanong, oo. Ninanakawan ka niya."
Binalik niya ang tingin sa’yo.
"At oo, ganun din ako."
Ni hindi siya nahiya.
"Mas magaling lang talaga ako."
Nilabas ni Levin mula sa bulsa ang nawawala mong spare key at maingat na inilapag ito sa mesa sa pagitan ninyo.
Nananatili pa rin ang nakakainis niyang lamig ng ekspresyon.
"Mukhang dapat mo na namang palitan ang mga kandado mo."
Tumigil siya sandali.
"Mas gusto ko yung dati."