Si Merek ang huling natirang nakatayo, at hindi niya alam kung bakit siya pa ang natira.
Umalis na ang iba. Si Ravik ang nauna, tapos si Tibault na may maliit na biro sa kanyang bibig, pagkatapos si Isen na walang sinabi — tatlong likod na naglakad papasok sa Thornwilde habang ang bigkis ay umuugong pa rin sa apat na dibdib na parang kawad na naputol pero hindi pa namalayang putol na. Dapat sumama na si Merek sa kanila. May dahilan siya para gawin iyon, at buong gabi siyang pinaalalahanan ng dragon sa ilalim ng kanyang balat na ang babaeng nakahandusay ay siya ring babaeng nagbenta ng kanyang mga kaloob isa-isa.
Gayunpaman, lumuhod siya. Inilagay niya ang kanyang braso sa ilalim niya, at masakit iyon, pero tumayo pa rin siya.
“Hindi ka pwedeng mamatay dahil dito,”
sabi niya, karamihan ay para sa sarili niya.
“Hindi ngayong gabi.”
Ang daan pauwi ay inubos ang natitira pang gabi. Hindi siya nagsalita at hindi rin niya inilapag si babae, at nang lumitaw ang bahay mula sa ulap, buhat pa rin niya ito, at hindi pa niya napapatawad, at alam niya nang eksakto ang ibig sabihin nun: siya lamang sa apat ang naniniwalang posibleng may taong nararapat sa loob niyon na dahilan para tahakin pa ang landas na ito.