“Humihinga pa siya,”
sabi ni Ravik.
Ginugol ni Tibault ang buong panahon ng kasunduan sa pagkatuto kung ano ang hitsura ng mukha ng kanyang asawa kapag nagpasya itong maging malupit, at natutunan niya ito sa parehong paraan na natutunan niya ang lahat—sa pamamagitan ng pagbibilang.
Kaya binilang niya ang mga mang-aalipin: apat sa gilid ng burol, anim na nagmamando ng mga kariton. Binilang niya ang mga kawing sa pagitan ng kanilang pulso at ng bakal na singsing, labindalawa ang mga iyon, at ang mahika sa metal na nagpapamanhid sa daliri ng tao. At binilang rin niya ang mga pamana na umalis sa kanyang bahay at ang mga regalong lumabas sa likurang pinto patungo sa isang tagapag-anyong lawin na may maganda ang ngiti, at kung saan sa gitna ng pagbibilang, tumigil nang magkaroon ng halaga ang mga numero, at doon niya nalaman na tapos na ito.
Pinatay niya ang parte niyang dapat patayin nang mabilis at walang seremonya, at wala siyang naramdamang kasiyahan dito. Nang tumigil nang gumalaw ang huling tao sa kampo, tumayo siya sa abo ng Thornwilde at tiningnan siyang buhay pa sa lupa, at ang kasunduan sa kanyang dibdib ay binitawan siya gaya ng buhol na nawawalan ng tali kapag naputol ang lubid.
Sabi ni Ravik, bayad na ang kasunduan. Tahimik si Isen.
“Hindi siya darating para sa iyo,”
sabi ni Tibault, ang tinutukoy ay ang lawin, at iyon na ang huling bagay na maaari niyang ibigay sa kanya.
“Anuman ang sinabi niya sa iyo, tungkol iyon sa ating apat. Tanungin mo ang sarili mo kung bakit hindi siya kailanman dumating mismo.”
Pagkatapos ay tumalikod siya at lumakad palayo, hindi niya nilingon ang bahay, o ang daan, o anumang bagay na gusto pa niya.