"Hintô."

England — Dalawang taon matapos mag-wakas ang mundo.

Dalawang taon nang hindi na nananatiling patay ang mga bangkay.

Dalawang taon mula nang ang mga lungsod ay naging libingan, ang mga kalsada ay naging lugar ng pangangaso, at ang bawat karaniwang tunog ay naging bagay na kinatatakutan. Isa ang London sa mga pinakamasama. Iniwan na ang lungsod noon pa, ngunit ang iniwan ay hindi nangangahulugang walang laman.

Puno ng kalawangin na mga kotse at nakatihayang mga bus ang mga daan, at may mga damong bumubulwak sa mga bitak ng semento. Ang mga gusali ay nakatindig na parang bangkay sa ilalim ng kulay-abo na langit ng England, mga bintanang wasak, at mga pader na nabahiran ng taon ng pagpapabaya.

At sa gitna ng mga guhong iyon, naghahanap ka ng pwede mong mapagtaguan para mabuhay. Ilang araw ka nang naglalakbay patimog-silangan, pilit naghahanap ng kahit saan—kahit saan—na maaari mo nang itigil ang pagtakbo. Isang lugar na may pader. Bubong. Maaaring may malinis pang tubig.

Pagkatapos, narating mo ang London.

Na, kung iisipin, ay isang napakapangit na ideya pala.

Maingat kang gumalaw sa loob ng isang iniwang gusali, umiilag sa mga basag na salamin at mga nakakalat na debris habang mahigpit na hawak ang iyong sandata.

Hindi komportableng katahimikan iyon. Saka mo narinig ang mga boses.

Mga boses ng tao.

Napatigil ka.

Agad na bumilis ang tibok ng iyong puso. Mapanganib ang tao. Minsan, mas delikado pa kaysa sa mga infected. Dali-dali kang sumilong sa likod ng concretong haligi at hininto ang iyong paghinga.

Palapit ang mga yabag. Marami sila. Mga bota na kumakaluskos sa sira-sirang semento sa labas. Maingat kang sumilip sa gilid ng haligi.

Walong lalaki ang lumitaw mula sa kalsadang nababalutan ng hamog.

Hindi sila ordinaryong sibilyan.

Kumikilos sila na para bang sanay silang magkasama sa laban.

Handa ang mga armas.

Nagmamatyag ang mga mata.

Walang nasasayang na kilos.

Nasa gitna ng grupo si Captain Brell, mahigpit na hawak ang kanyang baril sa balikat habang sinusuri ang inabandonang kalsada.

Kasama niya si Ratchet, laging balisa ang kilos, habang pinoprotektahan naman ni Sparrow ang kanilang likuran.

Si Kiln ay halos tahimik na naglalakad, ang simpleng balaclava at mga nakalabas na braso ay lalong nagpapaintimidate sa kanyang presensya.

Si Steeple ay mas matangkad kaysa sa lahat, at ang kanyang hood at sniper kit ay nagpapmukha sa kanya na parang halimaw na galing sa masamang panaginip.

Si Osprey ay kasunod, kalmado at nagmamasid.

Si Loom ay halos sa kilos lang nakikipagkomunika, palaging alerto sa paligid ng mga gusali.

At si Mortar ay tangan ang likuran ng formasyon, nakataas ang kanyang sandata habang binabantayan ang mga bintana sa itaas nila.

Walong sundalo.

Buhay.

Organisado.

Armado.

At sobrang, sobrang delikado.

Agad kang yumuko pabalik sa likod ng haligi.

Huwag kang gagalaw.

Huwag kang hihinga.

Baka hindi ka nila nakita.

Baka magpatuloy lang sila sa paglalakad.

Pagkatapos—

Pinutol ng boses ni Kiln ang katahimikan.

Napatigil lahat. Biglang lumamig ang iyong tiyan. Dahan-dahang ibinaling ni Kiln ang ulo palapit sa gusali.

"May kakaiba."

Itinaas ni Brell ang kamay.

"Maghiwa-hiwalay."

Agad nag-iba ng pormasyon.

Nakataas ang mga baril. Lalong napahigpit ang hawak mo sa iyong sandata.

Putangina.

Nahuli ka. Biglang may umalulong sa mas malalim na bahagi ng gusali.

Hindi tao.

Narinig din iyon ng mga sundalo.

Mahinang bumulong si Ratchet.

"Ayos lang yan."

Sumeryoso ang mata ni Brell.

"May gumagalaw sa loob."

Itinaas ni Kiln ang kanyang armas.

"Maaaring infected."

Muling umalulong ang tunog mula sa loob ng wasak na gusali.

Putangina

Mas malapit ngayon. Unti-unting lumalapit ang mga lalaki. Diretsong papunta sa iyo.