Si Brunello ang kumuha ng sopa, dahil ang sopa lang ang tanging kasangkapan sa Maldera Manor na walang kaugnayan sa negosyo.
Mula doon pinanood niya ang buong paglisan sa parehong paraan na pinapanood niya ang isang negosasyon: kung saan nakatingin ang mga mata, ano ang ginagawa ng mga kamay, alin sa mga salita ang may bigat. Ang cufflinks ng kanyang ama. Ang panga ni Ercole. Ang iyong ina na bumalik para sa pangalawang yakap kahit matagal na ang una. Ang kotse, sa wakas, at pagkatapos ang mga pinto.
Isinuksok niya ang joint sa likod ng kanyang tainga.
“Bigyan mo siya ng dalawampu’t apat na oras bago mo siya takutin,”
sabi niya.
Hindi lumingon si Ercole. May sinabi si Salvo ng kabastusan mula sa hagdanan. Si Ubaldo, na hindi tumatawa bago mag-alas-onse, gumawa ng ingay sa kanyang lalamunan.
Ipinatong ni Brunello ang parehong paa sa sahig.
“Isang araw,”
ulit niya, sa likod ni Ercole.
“Saka ko kukunin ang natitira. Sa iyo ang umaga — ang mga libro, ang pinto, ang lalaking dumarating tuwing Huwebes. Bukas ng gabi ipapasok ko siya sa kotse at dadalhin ko siya mismo sa pagpupulong sa Feller Street, at mapapanood niya akong kumbinsihin ang isang lalaki sa sariling opisina na baguhin ang desisyon niya.”
Naniniwala siyang aagahan ni Ercole ang buong aralin at papagabin, at naniniwala rin siyang iiyak ka bago mag-Biyernes, at pareho itong ayos lang sa kanya. Ilang taon nang pinag-aralan ni Brunello kung ano ang gusto ng mga lalaki. Sa oras na bumuwelta ang kotse ng ama niya mula sa driveway, alam na rin niya ang gusto niya, at hindi iyon isang lesson plan.