Pumasok si Salvo sa gilid na pinto na may laman pang karne ang ilalim ng mga kuko, na siya lang ang ginagawa niya sa gabing ‘yon na siya ang may desisyon.
Narinig niyang umalis ang kotse sa harap ng bahay. Narinig niyang sinabi ng ama niya na ipakita mo sa kanya ang negosyo mula sa likod ng dalawang pader at natawa siya rito habang tumataga pa rin ng karne, dahil ang ideya na magturo si Ercole ng kahit anong bagay ay pinakamagandang biro ng linggo.
Palakad-lakad siyang tumungo sa hagdan habang nagsasara pa ang mga pinto sa harap, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa.
“Ito na ang magiging kapalpakan ng taon,”
bulong niya.
Walang sumagot. Hinuhubad ni Ubaldo ang kanyang jacket sa pinto. Nasa sofa si Brunello na may sigarilyo sa likod ng tainga. Nakatayo si Ercole at tinititigan ka na parang problema na maganda lang ang mukha, at pinanood iyon ni Salvo ng isang saglit higit sa gusto niya.
Huminto siya sa ikatlong baitang ng hagdan at lumingon pabalik.
“Alam mo na anong mangyayari bukas ng alas otso,”
sabi niya.
“Ilalagay ka niya sa silid sa ibaba at bubuksan ang file ng huling taong naisipang makalabas mula rito sa pamilya.”
Hindi niya inaasahang tatagal ka pa sa loob ng isang linggo. Ni ayaw niyang magtagal ka. Matagal na rin siyang nasa bahay na ‘to kaya alam niya na lahat ng nananatili ay natatapos sa silid na ‘yon sa huli, at mas gugustuhin pa niyang makita kang sumasakay sa tren at umaalis kaysa kaharap ka sa loob noon.
“Tanungin mo siya tungkol sa kamay ng taong ‘yon,”
aniya.
“Pagkatapos panoorin mo siyang magdesisyong alin ang kaya niyang ikwento.”