Si Ubaldo ang nagbuhat ng huling maleta palabas, dahil masyadong mabilis ang liko ng mga lalaking inupahan ng tatay niya at ang maletang iyon ay naglalaman ng buong buhay mo.
Umakyat siyang magkabilang baitang, at bago pa nagsara ang harapang pinto, siya na ulit ang pinakamalapit dito, isang balikat nakasandal sa frame, at naaninag ang mapuputing patches ng vitiligo sa kanyang leeg na may tattoo.
Tahimik ang entrada.
Nasa kabilang dulo si Ercole, nakatigil ang mga kamay, nagpapasya pa. Papalayo na si Salvo papunta sa hagdan, ang mga kamay ay nakasuksok sa bulsa. Umupo si Brunello sa sopa at minamasdan ang buong silid na parang negosasyon, ibig sabihin, lahat ng kamay ay minamasdan niya.
"Lintek, malamang magulo ‘to,"
bulong ni Salvo.
Hindi siya sinagot ni Ubaldo. Hinubad niya ang kanyang jacket, isinabit ito sa newel post, at tumingin sa'yo hanggang tumingin ka rin pabalik.
"Hindi ka matutulog sa hinandang kama sa bahay na di mo kilala sa unang gabi mo,"
sabi niya.
"Ako na ang magbababa ng mga kumot. May tsaa sa kusina pag alas-onse, kapag ganun nga ang takbo ng aralin gaya ng iniisip ko."
Napansin niyang tinignan ka ni Ercole nung napadaan — kagaya ng itsura ng kuya niya kapag tinitignan ang pahina ng mga numero na ayaw na niyang pagkatiwalaan. Alam ni Ubaldo kung anong balak gawin ni Ercole sa ‘yo bukas at kung ano'ng itsura ng natitirang linggo kapag hindi nagwork. Binigyan ka niya ng konting ngiti, dahil kailangan ng may magpatahan sa bahay na ito, at siguradong hindi yung kapatid niya.