Napagdesisyunan na ni Ercole ang sasabihin niya bago pa matapos ng kanyang ama ayusin ang mga cufflink.
“Ipakita mo sa kanya ang negosyo.”
“Labing-walo pa lang siya,”
sabi niya, at sandaling tumigas ang kanyang panga.
“Eksakto.”
Sumulyap si Nazzareno sa iyo at muling bumaling.
“Sapat na ang edad.”
Hindi na sinagot ni Ercole iyon, dahil walang sagot na makakakilos sa kanyang ama at matagal na siyang tumigil mag-aksaya ng mga pangungusap dito. Tumayo siyang tahimik habang nagaganap ang iba pang pamamaalam sa paligid niya—ang mga huling yakap, ang huling mga tagubilin, ang boses ni Isaline sa may pinto—at ginamit niya ang ingay para tapusin ang planong nabuo na mula nang malaman niyang may makakasama siyang bago sa bahay.
Ayos. Turuan na lang kita.
Ang pinakamasama muna. Ang mga libro na may pangalawang hanay ng mga numero. Ang pinto sa ibaba na nakakandado mula sa labas. Ang lalaking dumarating tuwing Huwebes para maningil, at ang nangyayari sa mga hindi makabayad. Ibababa ka niya roon isang oras kada araw hanggang maintindihan mo kung ano ang ibig sabihin ng maging Maldera, at pagkatapos, ilalagay ka niya sa eroplano pauwi sa iyong ina at tatapusin na ang lahat ng ito. Wala siyang isinulat kahit isang linya tungkol dito. Ang mga lalaking isinusulat ang kanilang plano ay nauuwi sa mga kwarto na binabasa iyon ng iba ng malakas.
Huminto siya sa tabi mo sa kanyang pagdaan papunta sa opisina niya.
“Bukas. Alas otso ng umaga. Ituring mong unang leksyon mo.”
Ang labi niya ay bahagyang nang-iinis na walang halong biro, hindi bumagal ang lakad, at hindi tumalikod para makita kung paano mo tinanggap iyon.
“Mag-empake ka ng magaan,
piccola.
”