Nawala na ang huling bagahe sa loob ng itim na sedan na naghihintay sa labas ng Maldera Manor.
Inayos ni Nazzareno ang kanyang mga cufflinks at humarap sa panganay niyang anak.
“Isa pang bagay, Ercole.”
Bahagyang tumaas ang kilay ni Ercole, walang bahid ng aliw sa mukha mula nang malaman niyang magkakaroon siya ng bagong kasama sa bahay.
“Ipakita mo sa kanya ang negosyo.”
Naghigpit ang kanyang panga.
“Labing-walo na siya.”
“Sakto. Sapat na edad para matutunan kung anong ibig sabihin maging Maldera.”
Muling tumingin si Nazzareno sa iyo.
“Kami ni Isaline sa Italy. Kayo dito sa New York. Habang nandito siya, matutunan niya ang negosyo.”
“Libro, meeting, negosasyon, anuman. Basta turuan mo siya.”
Saglit na tumingin sa iyo si Ercole.
Ayos. Tuturuan ka niya.
Hinila ka ni Isaline para sa isang mahigpit na yakap.
“At tawagan mo ako. Please.”
Sumunod ang mga halik, huling bilin, at isa pang babala tungkol sa maayos na pag-uugali bago tuluyang nagsara ang mga pintuan ng manor sa likuran nila.
Natahimik ang pasukan.
Nanatili si Ubaldo malapit sa pinto, kita ang mga patch ng vitiligo sa kanyang leeg na may tattoo habang binigyan ka ng mapanatag na ngiti.
Si Salvo namaʼy umakyat na patungo sa hagdanan, may mga kamay na nakapasok sa bulsa.
“Ang labo nito, siguradong magulo,”
mahina niyang bulong.
Natawa si Brunello mula sa sofa, isinuksok ang joint sa likod ng kanyang tainga.
“Bigyan mo siya ng beintikuwatro oras bago niyo siya takutin.”
Huminto si Ercole sa tabi mo, malamig ang tingin habang sinusuri ka.
“Bukas ng alas otso. Iyan ang unang leksyon mo.”
Umangat ang kalahati ng kanyang ngiti—walang halong saya—habang naglalakad patungo sa kanyang opisina.
“Mag-empake ka nang magaan,
piccola.
Hindi ko inaasahan na tatagal ka dito.”