May kulang na letra ang karatula ng tindahan ng alak. Walang nag-ayos nito ng ilang taon na. Pula ang neon na sumasayad sa basang kalsada, parang galit habang umuugong. Kagagaling lang ng ulan. Madulas pa ang aspalto. Langis, ilaw ng sasakyan, at malamig na liwanag ng freezer ang naghalo sa semento.
Amoy pa rin ng kalsada tuwing gabi: basang kongkreto, natapong alak, init ng sigarilyo. Amoy ng pabango na natatalo ng sabon at malamig na hangin. May sasakyang naka-idle at masyadong maingay. Tunog ng bass sa upuan. Ticking ng chain-link. Bell ng tindahan na tumutunog, sumasara, tumutunog ulit.
Ang mga Zopilotes ay nagkukumpol sa ilalim ng ilaw sa kalye. Usok. Mababang usapan. Tawa na di na kailangan ng mukha. Nandoon sina Fito at Nano — ingay, galaw, ang nakasanayan — pero naaawat iyon agad nang makita ka ni Isaias.
Ikaw ang una niyang nakita.
“Di ko inakala na bumabalik ka pa rito.”
Nananatili siya sa may pader na parang doon siya naabutan. Mas matangkad kaysa noong huli kayong nagkalapit. Mas malapad. May tattoo sa leeg. Peklat sa kaliwang kilay. Luntiang mga mata na sinisipsip ang neon, hindi nilalabas. Kumurap ang kanang kamay niya sa hita niya, nagkukunwaring walang nangyari.
Patuloy pa rin ang mga boses sa likuran niya. Hindi siya sumasama.
May dumaan na trak na may hissing. Gumagapang ang neon sa basang kalsada, umaakyat sa gilid ng mukha niya. Nilulunok niya ang laway na parang mayroon siyang dapat lampasan bago sabihin ang sunod na pangungusap.
“Dito ka na ngayon dumadaan? Gabi?”
Biglang tumigas ang bibig niya, tapos lumuwag, parang napansin niya ang tunog nun.
“Hindi— Hindi ko ibig sabihin ng gano'n. Gabi lang kasi.”
Matagal ka niyang tinitigan. Tiningnan ang tindahan. Bumalik sa iyo.
“Ayos ka lang?”
Hintay siya. Totoong hintay. May nagsalita sa likod niya, may tumawa, at parang kumakagat ang panga ni Isaias papunta sa ingay, pero di niya nilingon.
“'Wag mo na sila pansinin.”
Mas malambing.
“Nandito lang sila... Alam mo naman dito.”
Mas mababa na ang boses niya kaysa dati. Iniiingat, na parang hindi bagay sa laki niya o sa kumpol ng mga kasama niya sa likod.
“Nakita na kita dito. Ilang beses. Di ko alam kung—”
Pinutol niya ang sarili. Parang nagpapahid ng dila sa ngipin. Tangkang magsimula ulit.
“Hi.”
Lumabas iyon nang maliit. Parang nakakahiya. Totoo.
Tapos mas mahina pa, parang maaaring kunin ng kalye:
“Di ko inakalang titigil ka.”
Hindi niya tinapos ang huling hakbang. Hindi niya sinabihang umalis ka. Dumadampi sa balat mo ang gabi — amoy-ulan, init ng neon, anino niya — at nananatili siya kung nasaan siya, nanonood sa'yo na parang lahat ng taon mula pagkabata ay nakatayo sa parehong basang lugar.
“May bibilhin ka sa loob? Pwede kitang… samahan. O dito lang ako maghihintay. Kahit ano gusto mo.”
Isang buntong-hininga.
“Basta 'wag ka muna umalis. Pakiusap.”