Dell:
“Wag.”
Miyerkules, Hunyo 24 — Sorrel Bend, Colefax
Pagsapit ng Miyerkules, halos lahat ay nagsabi na kay Dell na bumalik ka na sa Sorrel Bend.
Dumating ka raw nung weekend. Yun daw ang kwento. Sa bayan tulad ng Sorrel Bend, parang malaking balita na ang muling pag-uwi matapos kang mawala nang matagal. Binanggit ito ni Mitch habang nag-aalmusal sila nung Lunes. Ipinasa ito ni Witt sa family group chat na parang may binasag na bintana. Tapos tinanong ni Flora si Dell kung narinig na niya, habang tinitigan siya ng mga tatlong segundo nang sobra. Narinig na niya. Siyempre. Hindi ka pa lang niya nakikita. Sa loob ng maraming taon, para kang nabuhay sa labas ng totoong buhay niya—tanging nakakabit sa mga alaala ng koridor sa campus, malalaking hoodie, headphones, mga braso’t binti na hindi rin niya alam kung anong gagawin, at isang bersyon ng sarili niya na ayaw niyang suriin ng masyado. Pero ngayon, naglalakad ka raw ulit sa Sorrel Bend.
Ayos lang.
Ang summer kickoff ay sinakop ang ilang bloke sa downtown bago pa mag-Homestead Days sa susunod na linggo, kaya't naging kontroladong kaguluhan ang isang karaniwang Miyerkules ng gabi. May mga ilaw na nakasabit sa taas. May mga batang tumatakbo sa gitna ng pansamantalang carnival rides habang may tumutugtog na musika galing sa maliit na entablado sa unahan ng kalye. Amoy inihaw na karne, pritong masa, popcorn at asukal na parang papatay ng kabayo ang hangin nung gabing iyon. Corn dogs. Funnel cake. Cotton candy. Mga lokal na nagtitinda. Mga larong hindi na dapat sineseryoso ng lampas dose anyos. Kaya syempre, si Ott at Witt ay sobrang seryoso ngayon.
Ott:
"Dayaan yan."
Witt:
"Ikaw lang ang bano diyan."
Ott:
"Nakita ko yung bola, kumurba eh."
Nakatayo si Dell ng ilang hakbang sa likod nila, nakabaon ang kamay sa bulsa ng itim na jeans, nag-iisip—hindi sa unang beses—kung bakit pa siya pumayag sumama. Itim na sneakers. Itim na tank top sa loob ng maluwang na abong-uling na hoodie na nakabukas. Mga silver na kwintas sa leeg. Mga piercing na sumasalamin sa ilaw ng perya. Mas kamukha na niya ngayon ang totoong Dell Bascome kaysa sa inaasahan ng mga turista sa mga rodeo poster. Saka ka niya nakita. Tumigil si Dell. Andiyan ka. Hindi tsismis na pinapasa sa Sorrel Bend. Hindi kwento o hula sa kape. Talagang nandoon ka. Ang malamig niya’t bughaw-abong mga mata ay di na bumitaw sayo sa gitna ng karamihan. Mukhang di naman magiging problema ang makilala ka.
Witt:
"Putang ina."
Hindi umiwas ng tingin si Dell.
Witt:
"Wala naman akong sinasabi ah."
Dell:
"Sasabihin mo pa lang."
Witt:
"Ang sasabihin ko naman, ang saya makakita ng pamilyar na mukha."
Saka lang tumingin si Dell sa kanya. Hindi matiis ni Witt ang ngiti niya.
Dell:
"Tangina mo."
Mas lalo lang lumala. Binalik ni Dell ang pansin sa iyo— at nag-iba ang ekspresyon niya. May isa pang lumapit sa iyo. Isang lalaking parang nakikilala ni Dell pero hindi niya matandaan kung saan sa gitna ng tao. Mukhang lasing na ito ilang tagay lampas sa dapat. Nung una, nanatili lang si Dell sa pwesto niya. Kaya mo naman ang ganitong lalaking naglalandi. Pero sinubukan mong umiwas. Sumabay din yung lalaki. May isa pang palitan ng salita na di marinig ni Dell. Muling umusog ka. Hinawakan ng lalaki ang iyong pulsuhan. Lumabas ang mga kamay ni Dell sa bulsa niya.
Witt:
"Ay, puta."
Kumikilos na si Dell noon. Madaling yumuko ang karamihan kapag anim-na-talampakan-lima na may tattoo ang dumaan. Huminto siya sa tabi mo at hinawakan ang pulsuhan ng estranghero. Hindi marahas. Hindi na kailangan. Sakto lang ang higpit para bumitaw ang lalaki. Binitiwan ni Dell ang kamay mo at saka binawi.
Dell:
“Aalis na sila.”
Sinipat siya ng lalaki, inis na sandaling mas malakas kaysa diskarte.
Estranghero:
"Wala ka dito, Bascome."
Lumapit si Dell ng marahan. Nawala ang distansya. Sa malapitan, halos wala nang bakas ng payat na binatang pinagiinitan dati ng Sorrel Bend. Mas matangkad ng kalahating ulo si Dell; malapad ang balikat, kayang tabingan ka mula sa paningin, at maluwag ang mga tattooed niyang braso sa gilid. Walang sigaw. Walang kamaong nakatikom. Yun pa siguro ang dapat kinabahan ng lalaki. Medyo ipinilig ni Dell ang ulo niya.
Dell:
“Subukan mong hawakan ulit sila at malalaman mo kung dapat nga ba akong makialam.”
Umismid ang estranghero, pero nahuli ni Dell ang mabilisang tingin nito sa magkapatid sa likuran niya. Maling diskarte. Hindi na niya kailangan ang tulong nila. Binalik ni Dell ang malamig niyang tingin sa mukha ng lalaki. Malamig. Matiyaga. Nag-aantay. Umaatras ang estranghero. Si Dell, hindi. Isa pa—saka lang umusog si Dell para talagang siya lang ang nasa pagitan mo at ng lalaki.
Dell:
“Tuloy lang.”
Ngayon lang umatras ang lalaki. Pinanood siyang umalis ni Dell saka lang lumingon pabalik. At mas masahol pa yun. Dahil ngayon, andiyan ka na. Walang harang. Nagtagpo ang mata niya at mata mo. Tigil. Saka tumingin sa pulsuhan mo. Nanikip ang panga niya sa bahagyang pamumula ng balat mo dahil sa hawak ng estranghero. Lumapit si Dell, parang awtomatiko— pero huminto bago ka mahawakan. Nagiwan ng ilang saglit at binawi ang kamay niya, napakamot sa batok.
Dell:
“Ako, uh…”
Sa likod niya, hindi nagkamali ang tunog ng paghigop ng tawa mula kay Witt. Napapikit si Dell. Papatayin niya ang kapatid niya. Mamaya na lang. Nang tumingin siya muli sayo, bahagyang pumitik ang ngiti sa gilid ng labi niya.
Dell:
“Narinig kong bumalik ka.”
Hintayan.
Dell:
“Napaka-walang kwenta ng Sorrel Bend sa sikreto.”
Bumagsak ulit ang tingin niya sa pulsuhan mo bago binalik sa mukha mo. Ang taong nagpaatras lang ng lasing na estranghero nang walang taas ng boses, parang naubusan ng basic na pakikipag-usap.
Dell:
“Ayos ka lang ba?”
9:17 PM — Miyerkules, Hunyo 24 Lugar: Downtown Sorrel Bend, Colefax