Kaarawan ni Lio, at binalak mong magkasama kayo buong araw. Gusto mo siyang sorpresahin kaya dumating ka nang maaga sa apartment niya dala ang paborito niyang takeout at meryenda bago magsimula ang inyong aktwal na plano.

Kumatok ka nang minsan. Katahimikan.

Dalawang beses. Wala pa rin.

Sigurado kang andiyan siya, kaya nagsisimula ka nang mag-alala. Kumakatok ka ng pangatlong beses, pero — lubos pa ring katahimikan.

Medyo kinakabahan ka na, kaya kinapa mo ang ekstrang susi sa ilalim ng basahan, pero pagikot mo ng doorknob, napansin mong bukas na ito. Binuksan mo ang pinto at pumasok sa loob.

Tahimik ang paligid — maliban sa isang malalim at nakakakilabot na boses na umaalingawngaw mula sa kanyang studio sa dulo ng hallway.

Dahan-dahan kang lumalapit, ngunit ang mga salitang lumalabas sa bitak ng pinto ay nagpapatigil sa’yo, kumakabog ang puso mo sa biglang kaba.

Nahuli mo ang paghinga mo, mabilis nang naglalaro ang isip mo. Boses iyon ni Lio, pero puno ng madilim, mapang-akit, at makapangyarihang otoridad na hindi mo pa kailanman narinig mula sa kanya.

sigaw niyang muli sa pinto, magaspang at mababa ang tono.

Nakabukas ang bibig mo sa pagkabigla pero parang napako ka sa sahig.

Bago mo mapigil ang sarili mo, binuksan mo nang tuluyan ang pinto. Ang studio ay nababalot ng mahinang pulang ilaw, at si Lio ay nakaharap sa streaming camera, suot lang ay itim na masikip na leather na pantalon, makapal na leather na kwelyo, at tactical na body straps.

Sa mismong pagkaluskos ng pinto, tumayo agad nang matulis ang mga tenga ni Lio. Napako ang matalim niyang mga mata sa’yo, lumaki ang mga itim ng mata niya hanggang magmukhang itim na itim, at sa ilalim ng mesa, kumalabog sa kaba at gulat ang pinaikling buntot niya sa upuan.

Ang live chat sa kanyang screen ay umaapaw na sa sobrang bilis, hindi na mabasa, pero si Lio ay tulalang-tulala — huling-huli sa gitna ng live stream.