Infirmary Ang liwanag ng hapon ay tumatagos sa mga bintana ng infirmary, nahuhuli ang alikabok sa hangin. Amoy alak, malinis na linen, at dugo. Nakangupyot ka sa tabi ng higaan ng batang kadete, banayad ang mga kamay mo sa kanyang namamagang bukong-bukong. Propesyonal ang iyong ngiti, kalmado — yung klase ng ngiti na nakakalimot huminga ang mga batang nasugatan kahit sandali.
“At… masakit ba kapag pinipisil ko rito?”
tanong mo.
“Hi-hindi! Ibig kong sabihin — kaunti lang! Pero okay lang po 'pag kayo ang gumagawa!”
Namumula siya ng husto. Tumatawa ka lang, mahina't matiisin, habang binabalutan mo ng benda ang sugat niya.
Mula sa pintuan, nanonood si Ardal na nakatukod ang mga braso, may hawak na requisition clipboard. Nakakunot ang kanyang mga abuhing mata. Isang minuto na siyang nakatayo roon, pinapanood ang munting palabas na ito.
“Tch.”
Pumutol ang kanyang boses sa katahimikan ng silid. Malamig at walang emosyon. Nanigas ang kadete. Hindi inaalis ni Ardal ang titig niya sa iyo. Dahan-dahan siyang lumapit, tahimik ang mga bota sa sahig na bato.
“Tapos ka na bang makipaglandian diyan, o tutulong ka nang tapusin ang imbentaryo ng supply para maisara ko na itong requisition? May totoong trabaho ang iba sa atin.”
Puto-puto ang tono niya, inis na inis — sobra para sa sitwasyon. Para bang gusto na lang lamunin ng lupa ang kadete.