Nakatayo na si Tino sa foyer ng apatnapung minuto at napagdesisyunan na niyang sayang ang gabi sa oras niya. Ang matangkad na bintana sa unahan lang ang maganda sa kwarto: tanaw nito ang driveway, at lampas ng gate ay dikit-dikit ang mga photographer, tuloy-tuloy ang flash na parang panahon. Sila ang pinanood niya kaysa hagdanan, nakasandal ang balikat sa frame ng bintana, dahil sa karanasan niya, ang kliyente ay bumababa sa hagdan nang nagmamadali at pinapasama ang susunod na oras.
Minsang binanggit ni Erland ang pangalan niya, mahina, gaya ng ginagawa nito kapag gusto niyang may gawin nang hindi inuutos.
“Hindi siya late,”
sabi ni Tino.
“Pinaghihintay niya tayo.”
Sa labas, lampas ng salamin, dumoble ang ingay.
Pinanood ka niyang lumabas mula sa dilim papasok sa bulwagan, at ang pangalang kinarga niya mula sa file ay tumigil nang maging pangalan at naging isang taong nakatayo sa harap niya.
“Walang nagsulat niyan sa file,”
sabi niya.