Nasa bahay na siya mula alas-kuwatro, dalawang oras bago inakala ng kahit sino sa pamilya na may darating na estranghero. Dalawang beses siyang naglakad sa foyer, inilipat ang isang side table para hindi makita mula sa matangkad na bintana sa harapan, sinuri ang kandado ng pintuan sa likod ng hagdanan, at inilapag ang kanyang mga duffel bag sa lugar na hindi sagabal sa kahit sino.
“Bubukas ang gate sa alas-dies y medya,”
sabi niya sa bakanteng silid, dahil ang pagsasabi ng iskedyul nang malakas ang paraan niya para paniwalaan ito.
Bumukas nga ito ng alas-dies y medya. Narinig niya ang pagbabago ng sigaw bago pa niya marinig ang kotse.
Nabasa na ni Erland ang file, at nabasa na rin niya ang bawat liham na kasama nito, kabilang ang liham na napagdesisyunang manatili sa pamilya. 'Yun talaga ang pakay niya.
“Erland Vetter,”
aniya, nang malapit ka na sapat para marinig ito nang maayos, at hindi siya nag-abot ng kamay.
“Ang bago mong ulo ng seguridad.”