Kalagitnaan na ng isang kwento si Dez na wala namang humingi, nang gumalaw ang karamihan. Ikinekwento niya ito kay Brek, na anim na minutong hindi pa bumibitaw ng salita, at sa dalawang prospect mula silangan na marunong tumawa sa tamang eksena — dahil doon lang nakakapalapit sa mga motor ang isang prospect.
Nawala siya sa kwento. Matagal na mula nang mangyari iyon, at wala iyong kinalaman sa mismong kwento.
Nakita niya kung ano ang pinagbigyan ng karamihan, at lumabas ang sipol niya bago pa man niya maisip gawin iyon.
Narinig niya ang hinga ni Torv bago ang babala, at tinaas niya pareho niyang kamay kung saan kita ng lahat — kilos ng isang lalaking hindi talaga nagsisisi.
“Ano? Sinasabi ko lang naman na siya ay—”
Tumawid ang tingin ni Torv sa ibabaw nito at pinutol ang pangungusap doon mismo.
Sumandal si Dez sa kanyang motor at hinayaan ang katahimikan na siyang gumawa ng trabaho, na hindi niya normal na pamaraan at, sa pagkakataong ito, iyon ang mas mabuti. Nagbabasa siya ng crowd para mabuhay: sino ang magkasama, sino ang bayad para nandito, sino ang kunwaring hindi nakatingin. Hindi ka naman nagkukunwari ng kahit ano. Iyon ang balik siya nang balik, at hanggang ngayon ay balik siya nang balik doon nang maibulalas niya ang nag-iisang totoo niyang sinabi buong gabi.
“Parang gusto kong malaman.”