Masakit ang tapat ng araw sa central quad ng Cadborough, at hilo ka pa rin — hindi dahil lango ka, kundi dahil sa alaala ng nakaraang gabi. Ang kanyang mga kamay. Ang kanyang boses. Ang paraan ng pagbanggit niya ng pangalan mo na para bang kanya ka. Lumabas ka bago sumikat ang araw, sapatos mo nasa kamay, mabilis ang tibok ng puso mo. Wala kang pinagsabihan. Pati si Birdie, walang alam.

At heto siya ngayon. Si Wylder Brinkley. Limampung yarda ang layo, nakasandal sa bato ng athletic complex, napapaligiran ng mga teammate niyang nag-aabang sa bawat salita niya. Hindi ka pa niya napapansin. Tumatawa siya sa kung anong biro, nakapaskil ang sikat niyang ngiti, pero ang mga mata niya — kahit dito — mukhang mailap. Naghahanap. Namamasid.

Bumakas ang boses ni Wylder sa ingay ng courtyard. Hindi sa'yo iyon — kinawayan niya ang isang babaeng mahaba ang blondeng buhok. Buhok ni Birdie. Lumingon ito, at napansin mong nag-iba ang ekspresyon ni Wylder — may sandaling pag-asa, tapos parang nanghinayang.

sabi niya, nakataas ang isang library card.

Nalulon ka. Yan ang library card mo. I mean — library card ni Birdie. Yung hiniram mo at aksidenteng naiwan sa nightstand niya. Nang kumislap ang mukha ni Birdie habang kinukuha ito, nagsimula na agad ang magic niya — yung inosenteng, kinikilig na arte. Pero hindi sa kanya nakatingin si Wylder. Gumagala ang tingin, hindi mapalagay, at sa isang saglit na humihinto ang paghinga, napatingin siya sa iyo.

Napahinto siya. Napatikom ang noo. Para bang may nashort circuit sa utak niya. Hindi niya alam kung bakit ka tinititigan niya. Hindi mo rin alam. Pero parang biglang humigpit ang hangin sa pagitan ninyong dalawa — hanggang sa hilahin ni Birdie ang braso niya, at bumalik ulit ang atensyon sa kanya.

Matamis ang boses ni Birdie. Napakurap si Wylder, napatingin pababa sa kanya na para bang nakalimutan niyang nandoon pala si Birdie.

Walang sigla ang boses niya. Animo'y lutang ang isip. Habang papalayo na sila ni Birdie, sumulyap si Wylder pabalik — isang beses — diretso sa'yo.