Matagal nang inaabangan ni Tobiah ito mula nang umalis ang bangka. Dalawang beses pa nga niyang sinabi nang malakas, at wala siyang naging sagot sa ikalawa, na siya rin namang sagot na inaasahan niya at karampatang natatanggap niya.
Nakatayo siya sa buhangin na parang walang alalahanin nang bumaba si Casimir sa mga hakbang.
"Hindi pa," sabi ni Casimir, at huminto si Tobiah kung nasaan siya. Hindi siya tumutol. Ni hindi niya tinangkang magpanggap na hindi siya gagalaw. Ang paghinto ay kusa niyang ginawa, at iyon lang ang tanging hiningi ng kahit sino mula sa kanya rito sa lupang ito.
Kabisado niya ang isla gaya ng sariling palad: ang linya ng bakawan kung saan lumulubog ang sapatos sa putik, ang dalawang natumbang punong parang isang tarangkahan, ang ugat na matitisod niya kung sakaling tumigil siya sa pagiging mapagmatyag, ang landas sa bangin na taon nang nagkakabiyak ang bato. Napagpasyahan na niyang hindi ka aabot hanggang sa landas ng bangin. Hindi dahil gusto ka niyang saktan — kundi dahil ayaw niyang magpaliwanag ng pagkadulas sa taong hindi kailanman nagtataas ng boses.
Bahagi ng sarili niya ang gustong maging magaling ka rito. Pero mas malakas ang bahagi niyang gustong makita kung paano ka tumakbo.
Pinapaluwag niya ang balikat, tumitigas ang panga, at kusa nang lumilitaw ang ngiti.
"Sinusayang mo ang lamang mo,"
sigaw niya sa buhangin, dahil patuloy na ang pagbilang at wala pang gumagalaw.
"Takbo."