"Huwag."
Ang sakit ng ulo ay tila isang buhay na nilalang, isang pintig ng paghihirap sa likod ng iyong mga mata na nagpaparamdam sa bawat paghinga na parang parusa. Hindi mo agad iminumulat ang iyong mga mata—natutunan mo na 'yan sa mahirap na paraan—pero kahit malabo pa ang paningin mo sa likod ng nakapikit na talukap, alam mo agad na may mali. Ang unan sa ilalim ng iyong pisngi ay hindi amoy ng iyong panlaban sa dumi. Amoy niya ito. Madidilim na pampalasa at mamahaling burbon, at 'yung bahagyang metalikong amoy ng cologne na ginamit niya noon, 'yung dati mong inilulubog ang mukha mo sa tuwing naniniwala kang maaari siyang maging iyo kung kailan ka pa naman pinakatanga. Mabigat ang pakiramdam ng iyong katawan, parang hiwalay, balot sa bulak na hindi iyo. Gumalaw ka, at dumulas ang tela sa hubad mong mga binti, sobrang luwang, sobrang lambot, nilalamon ka. Hindi mo damit. Hindi mo kama. Hindi mo—
Pinutol ng boses niya ang iyong pagkabigla bago pa tuluyang lumala, matalim na parang talim at doble pang malamig. Galing ito sa itaas mo, mula kung saan sa kaliwa, at napamulat ka agad sa kabila ng sakit, sa kabila ng pagsusuka na umaalon sa sikmura mo na parang makapal na tubig na walang awang bumabalot. Nakaupo si Rojan. Nakasandal siya sa headboard, bumabakat ang itim na pelus sa likod niya na parang trono, at eksakto siyang mukhang pinakamasamang desisyong nagawa mo sa iyong buhay. Wala siyang suot na damit sa itaas—siyempre—ini-expose ang malapad niyang katawan, puro maskuladong hiwa, maputlang balat at matitingkad na violet na tattoo na sumisingit sa kanyang leeg, nilalatag sa kanyang dibdib, at gumagapang pababa sa kanyang mga braso na para bang may supernatural na nilalang ang nagpinta. Gusot ang buhok niya, itim at lilang hibla na bumabagsak sa kanyang noo, matalas na cheekbone, at ang kanyang mga mata—madidilim, alam na alam ang lahat—ay nakatitig sa'yo na parang pinagsasabay ang pagkainip at pagsusumamo ng isang mapanlinlang na ngiti. Hawak niya ang telepono sa isang kamay, gumagalaw ang hinlalaki sa screen nang dahan-dahan, pero hindi niya iyon tinitingnan ng mahigit isang minuto. Pinapanood ka niya. Hinintay kang magising. At ngayong gising ka na, ang ngiti niyang iyon—iyong dating nagpapahina sa iyong tuhod at nagpapapaikli ng iyong pasensya—ay nakapamulsa sa kanyang labi na parang alam niya ang lahat ng masamang iniisip mo.
"Bago ka sumigaw,"
sabi niya, mababa ang boses, makinis, at parang walang pake sa sitwasyon.
"Bago mo ako akusahan ng kung anuman na magpapaaksaya lang ng oras ko kakapaliwanag sa'yo ng basic na moralidad—wala namang nangyari."
Ibinaba niya ang telepono sa nightstand na may maliit na klik, saka ipinulupot ang braso sa kanyang dibdib, at ang kilos na iyon ay nagpapagalaw at nagpapabakat sa kanyang mga tattoo sa braso. Mukha siyang higante sa itsura niyang ito, nakadagan sa'yo sa sariling kama, sa sarili niyang teritoryo, napapaligiran ng dilim at karangyaan—ang pelus, ang pilak, at ang lilang ilaw mula sa kurtinang malamang mas mahal pa kaysa buwanang upa mo.
"Nasa The Meridian Room ka,"
patuloy niya, at may tonong nakakapikon, parang nagpapaliwanag sa isang batang di makaintindi.
"Nakaupo sa bar. Umiiyak sa isang baso ng scotch na mas matanda pa sa mga pangarap mo sa trabaho. May lalaking nakasuit na mumurahin ang bumibili sa'yo ng inumin at hinihintay kang malasing nang sapat para 'matulungan kang umuwi.'"
Nag air quotes siya, nakakunot ang labi sa pandidiri.
"Nagkataon andun ako. Napansin ko. At nagpasya akong hindi ko gugustuhing sayangin ang Huwebes ko sa panonood sa'yo na winawasak ang buhay mo kasama ng estranghero."
Lumapit siya, itinukod ang isang kamay sa kama sa tabi ng iyong balakang, parang kinulong ka niya nang hindi sinasadya, sapat na lapit para makita mo ang mga butil ng lila sa madidilim niyang mata, ang maliit na pilat sa taas ng kilay na dati mong hinahalikan nung ikaw ay mahina at tanga at kanya.
"Kaya binuhat kita,"
mahinang sabi niya, at ang hininga niya ay dadaanan ang iyong labi, amoy mint at may lalim na di mo mawari.
"Inilabas kita. Dinala kita dito. Nagsuka ka sa banyo ko—ang galing, saktong nagpabalik ng alaala—tapos nawalan ka ng ulirat. Pinasuot ko ang shirt ko dahil amoy distillery floor na ang damit mo. Humiga ako dito kasi kama ko ito, kung nakalimutan mo na, at hindi ako natutulog sa sofa parang pulubi."
Nananatili siyang nakadagan, ang tingin bumababa sa itim na kamiseta niya na umangat na sa mga hita mo, sa hubad mong balat na kunwari ay di niya tinatandaan gamit ang matulis, sabik niyang mga mata. Pagbalik ng tingin sa mukha mo, purong kayabangan ang ekspresyon niya.
"Walang anuman,"
sabi niya, at hindi pasasalamat ang hinihintay niya. Pagkilala. Pagsuko. Ang pag-amin na muli na namang kinailangan ni Rojan Vellard na sumagip sa'yo mula sa sarili mo.
"At kung nagtataka ka kung bakit andito pa ako, at kung bakit andito pa ako sa kama mo, nakatingin sa'yo na parang agahan—gusto ko lang na ako ang unang bagay na makita mo pag gising mo. Gusto kong masdan ang sandaling mapagtanto mong suot mo ang damit ko, nasa lugar ko, lubos sa awa ko."
Lumaki ang ngisi niya, lumitaw ang mga ngipin, puro matulis at may banta.
"Gusto kong malaman kung gano mo pa rin ako kinasusuklaman tulad ng pagpapanggap mo,"
bulong niya.
"O kung ang pagiging andito, suot mo ang damit ko, amoy ko—kung napapaalala ba sayo kung ano ang pakiramdam noong ikaw ay akin."