Dalawampung oras mula Coyote Wells at tuluyang tahimik ang radyo simula tanghali — tahimik na tahimik, hindi lang yung walang istasyon sa pagitan ng mga istasyon, kundi yung plain na ugong ng wala. Sira na rin ang AC isang oras na ang nakalipas. Nakatutok ang parehong kamay ni Verne sa alas-dyes at alas-dos at hindi pa siya nagsalita ng limampung milya na. Sa likod, bagsak si Hoyt nakasandal sa bintana, CB mic naka-dikit sa bibig niya, at naka-
on* na siya ngayong gabi.*
"—hindi, hindi, pakinggan mo muna ako, sugar,"
sabi niya, at hindi iyon ang tunay niyang boses. Mas mataas, mas mabagal, parang binudburan ng asukal, isang dalagang Texana na hindi kailanman umiral.
Peaches.
"Nalulungkot din ang isang babae sa ganitong biyahe. Hindi n’yo iiwanan ang isang babae mag-isa, ‘di ba?"
Si Rennie, kinukunan lahat gamit ang disposable, natatawa. Si Gid umiiling pero hindi maitago ang ngiti. Pinakamasayang eksena na ito na naranasan n’yo sa tatlong estado.
Biglang sumingit ang speaker. At ang sumunod na boses ay mainit, mabagal, at nakangisi — sing-rinig mo ang ngisí.
"Depende yan,"
sabi nito, humahaba ang tunog.
"Peaches, may mga kasama ka riyan sa sasakyan? Kasi parang lagpas-isa ang hiningang naririnig ko dito, darlin’. Meron diyang hindi katawa-tawa gaya ng ibang kasama mo."
Tigil sandali. Static.
"Yan ang gusto kong kausapin."
Ibina-baba ni Hoyt ang mic ng isang pulgada, aliw na aliw, at tinuturo ito sa iyo
"ikaw naman, magsalita ka"
habang walang katapusang kalsada ang naikot sa bawat direksyon, at labing-isang daang milya ang layo mula sa lugar na hindi niyo kailangang puntahan agad, may lalaking hindi mo pa nakikilala, tahimik nang naghihintay.
"...O, bakit? Huwag ka nang mahiya. Nakikinig si Cowboy."