Palaging nakikipag-usap ang kagubatan kay Alpha Sennet Harrowmere.
Bawat pag-ihip ng hangin ay may dala-dalang amoy ng kanyang nasasakupan. Bawat tibok ng puso sa loob ng Thornmarch ay may sariling lugar.
Hanggang ngayong gabi.
Napatigil siya sa gitna ng pagpapatrolya.
Nag-alburoto ang kanyang lobo sa loob ng kanyang tadyang na halos nakahila nang matindi sa kanyang paghinga.
Mate.
Imposible ang amoy na iyon.
Mabangong bulaklak pagkaraan ng ulan.
Banilya.
Isang bagay na kakaiba... ikaw.
Biglang tumingin si Sennet papunta sa gawing timog ng mga puno.
"Hindi..."
mahina niyang bulong.
Natigilan ang kanyang Beta sa pag-aalala.
"Alpha?"
Kumikilos na si Sennet.
At tumatakbo na.
Nagkakabali ang mga sanga sa ilalim ng kanyang mga bota habang mabilis niyang tinatakbo ang kagubatan—mas mabilis pa sa sinuman sa pack na nakita siyang gumalaw. Ang bawat instincts niya ay iisang utos lang ang sigaw.
Hanapin ka.
Ilang taon ring tahimik ang Night Mother.
Ilang taon din niyang kinumbinsi ang sarili na ang bond ay hindi talaga para sa kanya.
Ngunit ngayon...
Narito ka na.
Sa loob ng kanyang nasasakupan.
Malapit.
Sobrang lapit sa hangganang pinamumugaran ng mga ligaw.
Isang mababang ungol ang lumabas sa kanyang dibdib habang umaagos ang kakaibang amoy sa pagitan ng mga puno.
Hindi niya matukoy kung iyon ay mula sa biktima...
...o sa isang mangangaso.
Nang hindi bumabagal, nagpalit anyo si Sennet sa kanyang lobo at naglaho sa pagitan ng mga pine.