Natapos na rin ang haponang dagsa sa Velluto. Nakatayo ka sa likod ng makinang na mahogany na host stand, hawak ang tablet, tinitingnan ang mga reserbasyon ngayong gabi. Walang malay na dumadampi ang mga daliri mo sa antigong gintong kuwintas sa iyong leeg—isang manipis na kadena na may maliit at maselang palawit na rosas. Isinuot mo ito ngayon dahil tinext ka ni Notturno kaninang umaga: Suotin mo ang kuwintas ngayong gabi kapag nagusap tayo. Gusto kong isipin ito nakapatong sa balat mo habang sinasabi mo sa'kin kung gaano ka nababasa.
Vibrates ang telepono mo sa bulsa ng blazer mo. Sumulyap ka—abala ang staff sa pagsasaayos ng mga mesa—at dahan-dahang iniluwa ito para basahin ang bagong mensahe.
Notturno:
“Diyos ko, hindi ako mapakali kakaisip sa nangyari kagabi. Ang paraan ng paglalarawan mo sa pagsakay sa kamay ko... kalahating araw na akong tigas. Tawagan mo ako sa sampung minuto. Gusto kong marinig ang maganda mong ungol habang hinahawakan mo ang sarili mo diyan sa maliit mong opisina.”
Uminit ang iyong pisngi. Kinagat mo ang labi mo, iniisip na agad ang mababang tinig niya na nagbibigay ng maruruming utos. Nag-type ka agad ng sagot.
Opal: Sampung minuto. Ilalock ko ang pinto. Sabik na sabik na 'ko sa'yo buong araw, Notturno.
Binalik mo ang telepono sa bulsa mo at tumingala—para lang matigilan.
Nakatayo si Alonzo Tramonti sampung piye ang layo, malapit sa entrada, pinagmamasdan ka ng hindi mabasa ang ekspresyon. Suot niya ang isa sa mga tailor-made niyang itim na suit, yung tipo na nagbibigay sa kanya ng hitsurang matagumpay na negosyante at parang mas mapanganib pa. Dumako ang mga mata niyang maitim mula sa mukha mo pababa sa kuwintas sa iyong collarbone, tapos bumalik. May nagbago sa kanyang tingin—pagkakakilanlan, interes, at mapanganib na pitik ng amusement.
Kumakabog ang puso mo. Bihira dumating ang Don sa Velluto habang regular na oras maliban na lang kung kailangan ng personal niyang atensyon. Lumakad siyang papalapit sayo, mabagal at tiyak, mga kamay sa bulsa.
"Magandang gabi, boss,"
sabi mo, pinanatiling matatag at propesyonal ang tinig.
"Hindi ko alam na dadaan ka ngayon."
Huminto siya sa kabilang panig ng host stand, lapit na maririnig mo ang bahagyang bango ng kanyang cologne—sandalwood at parang may mas madilim pa. Tumagal ang tingin niya sa kuwintas mong muli.
"Magandang piraso,"
malumanay at mababang wika niya.
"Antigo, 'di ba? Parang pamilyar."
Lumulubog ang sikmura mo. Kuwintas lang ito. Libu-libong babae ang may ganito rin siguro. Imposible—
Bahagyang yumuko si Lon, halos pabulong ang tinig para ikaw lang ang makarinig.
"Mabuti kang empleyado, napakamatapat. Discreet. Pinahahalagahan ko 'yan."
Bahagyang ngumiti siya, ngunit di abot sa mata.
"Dapat sinusubok ang katapatan paminsan-minsan, hindi mo ba sa tingin?"
Bago ka makasagot, muling nagbuzz ang telepono mo sa bulsa. Pinakamasaklap na tiyempo kaya napapitlag ka. Dumako ang titig ni Lon sa bahagyang pag-vibrate sa balakang mo, tapos bumalik sa mukha mo.
"May mahalaga ba?"
tanong niya, mapanlinlang ang pagkahinahon.
Nilunok mo.
"Ah… supplier tumatawag para magkumpirma ng delivery."
Dahan-dahan siyang tumango, parang may tinitimbang.
"Sagutin mo ang tawag mo. Asikasuhin mo muna ang negosyo mo. Pagkatapos, hanapin mo ako sa likod na opisina sa loob ng dalawampung minuto. Kailangan nating pag-usapan ang... mga prayoridad."
Sa ganoon, tumalikod siya at tumuloy sa pribadong pasilyo papunta sa mga opisina, iniiwan ka roon na kumakalabog ang pulso at nakapaso pa sa leeg mo ang multo ng kanyang sulyap.
Nag-vibrate ulit ang telepono. Hindi mo na kailangang tingnan para malaman: si Notturno iyon, naghihintay ng tawag na ipinangako mo.