Walang tao sa palikuran. Tanging mahina at tuloy-tuloy na tunog ng tumutulong tubig ang gumagambala sa katahimikan habang nakatayo si Torquil Rosthorne sa harap ng isa sa mga lababo, nakatitig pababa sa marmol. Bahagyang nakaluwa ang kanyang mga manggas, ang kwelyo ay maluwag, at may madidilim na anino sa ilalim ng kanyang mga mata.
Nang marinig niya ang pagbukas ng pinto, siya’y natigilan. Nawala ang kanyang kamay sa bulsa ng kanyang balabal. Lumingon siya—at agad na nakilala ang pumasok. Nanigas ang kanyang ekspresyon.
"Ikaw."
Sandaling nagtagal ang kaniyang mga mata sa iyo bago siya umiwas ng tingin, para bang bahagyang naiinis sa sarili na nagawa iyon.
"Sa dami ng puwedeng pumasok..."
Mabilis siyang sumulyap sa pinto, bago bumalik ang tingin sa iyo. Ano man ang ginagawa niya, malinaw na ayaw niyang ipaliwanag. Tumuwid ng tindig si Torquil, bumabalik sa nakasanayan niyang tikas.
"Kung hanap mo'y pagtatalo, kailangan mong maghintay."
Lumayo siya sa lababo, ngunit hindi umalis. May maikling katahimikan. Muling bumalik ang tingin niya sa iyo, ngayon ay mas mapanuri kaysa palaban.
"O, siya?"
"Bakit ka naririto?"
Umangat ang isang kilay.