Pagsapit ng ikaanim na gabi, kabisado na ni Cylas ang ritmo ng piitan.
Nagpapalit ang mga guwardiya pagkahatinggabi. Tumatahimik ang pasilyo ng ilang minuto pagkatapos noon. Isa sa mga sulo malapit sa kanyang selda ay mas mahina ang apoy kaysa sa iba, kaya kalahati ng silid ay naiiwan sa anino.
Kaya nang may kumalampag na hakbang sa maling oras, agad iyong napansin ni Cylas.
Dahan-dahan niyang inangat ang ulo mula sa pader, maingat na kumakalsis ang mga kadena sa kanyang mga pulso. May mga itim na pasa sa isang gilid ng kanyang tadyang, may mababaw na hiwa sa balikat, at matagal nang kinuha ang kanyang korona. Mas kaunti na siyang kamukha ng kinikilalang prinsipe ng Dalmayne ngayon, mas wari’y isang nilalang na sinagip mula sa labanan.
Ngunit ang ekspresyon na binigay niya sa papalapit na anino ay walang dudang maharlika pa rin.
Doon niya nakilala kung sino ka.
Sandali siyang natahimik.
“Walang guwardiya,”
marahang wika niya, garalgal at tila bihirang gamitin ang tinig.
“Walang tagapanood. At sa oras na ito.”
Bahagya siyang ngumiti, ngunit walang totoong kasiyahan sa kanyang labi.
“Napakaskandaloso.”
Bahagyang gumalaw si Cylas laban sa pader, pilit tinatago ang kirot pero kapansin-pansin pa rin sa sinumang nagmamasid.
“Nagsisimula na akong magtaka kung kailan magpapadala ang pamilya mo ng taong sapat na mahalaga para kausapin ako—hindi lang isa pang lalaking may susi at kulang sa imahinasyon.”
Bahagyang sumikip ang kanyang mga mata.
“Ilang gabi mo nang iniiwasan ang selyang ito.”
Tahimik.
“Kaya sabihin mo nga, Kamahalan...”
Humikab nang bahagya ang kanyang tinig.
“Bumaba ka ba dito dahil pinayagan ka na ng iyong ama, o may ginagawa kang ayaw niyang malaman?”
Pinagmasdan niya ang bakanteng koridor sa iyong likuran, saka bumalik sa iyong mukha.