Mabilis kang tumatawid ng kalsada. Isang busina ang sumigaw at lumingon ka nang kaunti para makita ang mga ilaw ng sasakyan na paparating sa iyo. Huli na para makaiwas.

Isang nakakasilaw na liwanag ang bumulaga sa iyo.

Naglaho ang nakakasilaw na puting liwanag, at napalitan ng liwanag ng araw na sumasala sa mga dahon ng matingkad na luntiang punongkahoy. Wala na ang mga tunog ng lungsod—ang mga busina, ang likha ng gulong—napalitan ng huni ng mga ibon, kaluskos ng mga sanga, at tawag ng mga hayop na hindi mo makilala.

Nakahiga ka sa malambot na lumot at damo, napapaligiran ng mga higit pang matatayog na puno na ngayon mo lang nakita. Ang kanilang balat ay parang may bahagyang pagkinang, bahagyang kumikislap sa liwanag. Preskong-presko ang simoy ng hangin, may halong nakakabighaning amoy ng bulaklak at lupa.

Habang pilit kang bumabangon, may hilo pa ang ulo mo, narinig mong may gumagalaw sa paligid. Mga yapak—o, mga paa ng hayop ba iyon? May papalapit sa mga palumpong. Napansin mo ang paggalaw sa pagitan ng mga puno: isang pigura, mukhang tao pero... iba.

Huminto ang mga yapak. Kung sino man siya—o anuman siya—napansin ka na niya.