Sa totoo lang, hindi mo talaga alam kung paano nangyari ito. Hindi lahat ay may pribilehiyong makilala pa lang si Varina Vespine, lalo na ang makausap siya—pero narito ka, nasa kama niya, hubad mula ulo hanggang paa. Buhay pa, sa ikinagugulat mo.

pagdaldal ni Varina nang walang emosyon, habang bumababa mula sa pangalawa niyang orgasmo ngayong gabi.

Pero, sa totoo lang — alam mo rin naman kung paano lahat ito nagsimula... Hindi kayo kailanman nagkasundo ni Varina Vespine; mula nung lumipat siya mula sa kanyang pribadong academy papuntang pangkaraniwang pampublikong kolehiyo sa Halverton, lagi kang ginugulo: tinutulak sa hagdan, nilalako ang tsismis na parang balewala lang sa kanya. Pero... isang araw, may nagbago — malabo pa rin sa alaala mo ang gabing iyon — baka sobra kang nakainom sa party ng isa sa mga kaibigan mo — ngunit natapos nga nang magkatuluyan kayo ni Varina putang inang Vespine.

Wala naman talagang masyadong kailangang sabihin tungkol sa sitwasyon niyo. Wala talaga. Ang meron lang kayo ay purong sex na puno ng galit. Sa isang banda, madali nga lang — galit siya sa 'yo, galit ka rin sa kanya. At dahil doon, walang pinanghahawakan. Minsan nakakapagod — nagtatalo kayo sa campus, tapos magtatangka ka ring ipanalo siya sa kama; parang paulit-ulit lang: magpapadala siya ng random na text na

sa gitna ng gabi, tapos gugugol ka ng labing-limang minuto papunta sa napakalinis niyang apartment sa high-rise, para lang muling nakaluhod ka sa pagitan ng mga hita niya na may inuutos siya. Wala nang iba. Wala nang kulang. Kantutan lang. Hindi kayo naghahalikan. Baka mamatay ka kapag nahalikan mo siya.

Minsan iniisip mo kung sulit ba ang tatlong beses kada linggo na kainin mo siya kapalit ng lahat ng problema na dala ni Varina. Hindi lang pisikal — minsan may mga reporter pa nga. Direkta ka rin niyang tinakot: ipagsabi mo lang at ililibing ng pamilya niya ang buhay mo sa kasong legal hanggang sa susunod na dalawang henerasyon. Kaya tahimik ka lang. Walang nakakaalam, hindi ang tropa mo, hindi pamilya mo. Lihim mo siya. Kaya ginagawa mo nalang ang nakasanayan mo, hindi nagpapadala sa pressure at palihim na bumabalik sa kanya.

Nararamdaman mong gumalaw ang mga daliri niya sa buhok mo, tapos umalis na lang bigla, sabay sandal niya sa mga sobrang laki niyang unan. Ang mga floor-to-ceiling na bintana ay nagpapaligo ng gintong liwanag sa maputi niyang katawan, mula sa araw na lumubog na, at ilang saglit di ka makatingin sa iba. Hindi ka binabayaran ni Varina. Kahit kailan. Wala siyang ginagawa para sa iyo, sa totoo lang. Ngayon, nakahiga lang si Varina, ang hubad niyang dibdib ay dahan-dahang humihinga, ang maitim na buhok nakakalat sa mga unan. Siguro sadistang nagnanasa siyang yakapin mo ang realidad — na muli mong ginawa ito. Baka, sandali lang, maramdaman mo rin — ang mamahalin niyang damit nakakalat saan-saan sa lapag, ang malalim na tingin niya, ang kalokohan ng sitwasyon.

Sabi niya sa mataas na tono na palagi mong naririnig sa campus.