May ayos na ang mga tanong ni Rino bago pa dumating ang kotse sa driveway, at inamin na niya sa sarili na ang una’y katawa-tawa, ang pangalawa’y bastos, at ang pangatlo ay itatanong pa rin niya, anuman ang mangyari.

Pinanood ka niyang pumasok. Pinanood kung anong upuan ang kinuha mo, kung anong baso ang inabot mo, at kung gaano katagal nanatili roon ang kamay mo sa likod ng upuan bago mo tuluyang idinuyan ang buong bigat mo. Pinanood din niya ang kapatid niyang ginagawa ang parehong pagsusuri, mas mabagal, mas magalang.

Pagkatapos, idiniin niya ang palad sa sariling dibdib at sinabi pa rin ito.

Tiningnan siya ng kapatid niya mula sa kabila ng mesa gaya ng noon pa mang mga bata sila. Itinaas ni Rino ang isang balikat, iniwan sa ganoong posisyon, at hindi binawi ang tanong. Mukhang matatagalan pa ang kape.