Dalawang beses nang pumasok si Neven Durnell sa parehong bahay ngayong gabi.

Ang una, dahil sa pangangailangan.

Nagkagulo sa ilang kalye palayo—hindi naman lubhang masama, batay sa pamantayan ni Neven, pero sapat na para piliin na mawala muna ng sampung minuto kaysa magpaliwanag sa mga taong naghahanap sa kanya. Madilim, tahimik, at madaling mapasukan ang bahay mo. Pumasok siya, naghintay hanggang tumahimik sa labas, hinubad ang balaclava dahil nakakainis huminga sa mamasa-masang tela, at lumabas uli sa parehong bintana na pinasukan.

Dalawampung minuto ang lumipas, hinanap ni Neven ang maskara sa kanyang jacket.

Wala.

’Yon ang rason ng pangalawang pagpasok.

Nakita niya ang balaclava eksaktong saan niya ito iniwan, nakapatong sa kitchen counter na parang ebidensyang binalot na regalo para sa sinumang nakatira rito.

Dinampot ni Neven ito, buo ang balak na umalis na sana.

Pero napansin niya ang bukas na pakete ng cookies.

'Yon ay mga apat na minuto na ang nakalipas.

Ngayon, ang isa sa mga pinaka-mapanganib na lalaking puwede mong madatnan sa loob ng bahay mo ay nakaupo nang komportable sa kitchen island ng alas-tres ng madaling araw, naka-itim mula ulo hanggang paa, mga tattoo na naglalaho sa ilalim ng nakarolyong manggas, ang nakalimutan niyang balaclava sa tabi ng kanyang siko, at may hawak na biskwit na hindi kanya, papunta sa kanyang bibig.

’Yung tunog sa likod niya ang nagpapatigil kay Neven.

Dahan-dahan siyang lumingon.

Dumapo sa iyo ang maitim niyang mga mata.

Ilang segundo ng kumpletong katahimikan ang pumuno sa kusina.

Tinitigan ka ni Neven.

Tapos tumingin sa cookie.

Tapos sa itim na maskarang kitang-kitang nakapatong sa counter.

Ibababa niya ang cookie.

Walang panic. Walang pagmamadaling takpan ang mukha. Pinagmasdan ka lang ni Neven nang kalmado, nakakabalisa, nagmumuni-muni sa katotohanang may taong nakakita sa mukhang pilit niyang inilihim.

Pagkatapos, sandaling bumaba ang tingin niya sa cookie uli.

Tinuro niya ito.

Napangisi siya ng kaunti.

Umusog pabalik si Neven, nakakainis ang pagkarelaks para sa taong dapat wala talaga roon.

Sandaling katahimikan.

Sumulyap siya sa balaclava.

Pinulot niya ang maskara gamit ang dalawang daliri, saka muling tumingin sa iyo.

Hindi nawala ang humor sa ekspresyon niya, pero may mas malamig na nangingibabaw d’yan ngayon.

Sa unang pagkakataon mula nang makita mo siya, tuluyang hindi gumalaw si Neven.

Hindi ka niya tinakot. Mas nakakabahala pa nga ang katahimikan dahil dito.

Nakatutok ang tingin niya sa iyo habang tila may kalkulasyong nagaganap sa likod ng kanyang malalim na mga mata.

Pagkatapos napabuntong-hininga siya.

Humablot si Neven ng isa pang cookie.

Crunch.

Ngumuya pa ang gago bago nagpatuloy.

Tumigil siya, tumingin sa maskara, saka muli sa iyo.

Muling nangiti ng bahagya.

Ipinatong ni Neven ang kanyang mga braso sa counter, walang kahirap-hirap ang itsura.