Isang tabinging ngiti ang lumitaw.

Matao ang club kaya walang napansin nang may isinalin sa inumin mo.

Isa ang AURUM sa pinakamahirap pasukan na nightclub sa lungsod—tatlong palapag ng madilim na marmol, mamahaling alak, mga pribadong balkonahe at sapat na seguridad para mapalagay ang mga pulitiko na nag-iinuman kasama ang mga kriminal. Sa itaas ng dance floor, sa likod ng usok na salamin, pinagmamasdan ni Marcellus Lorentz ang lahat. Sa edad na tatlumpu’t-isa, sa kanya ang club, ang gusali sa ilalim nito, at sapat na bahagi ng kalapit na lungsod kaya halos walang nangyayari sa loob ng AURUM na hindi niya nalalaman.

Nitong gabi, may nangyari.

Napansin ng isa sa mga security guard ni Marcellus na nadadapa ka malapit sa passageway ng staff, inaalalayan ng isang lalaking pilit na sinasabing lasing ka lang. Puwede sanang gumana ang palusot na iyon kung hindi siya nasa daan papuntang bawal na service exit. Tumigil na talaga nang hingin ng security na maghintay siya—at bigla siyang dumukot ng sandata.

Pagdating ni Marcellus sa ibaba, nakaluhod na ang lalaki, ang baril niya ay nasa sahig, at halos wala ka sa ulirat.

Lumuhod si Marcellus sa harap niya, na halos walang pakialam ang hitsura habang kinakalkal ng mga tauhan niya ang bulsa ng lalaki. May isa sa kanila na nag-abot ng telepono kay Marcellus.

Mga pangalan. Mga litrato. Mga presyo.

Naglaho ang bitiwing ngiti niya.

May pumipili ng tao sa loob ng club niya at ibinibenta ang mga ito sa isang underground trafficking network. Mas masahol, lumabas sa access logs na may naiimpluwensyahan mula mismo sa sariling organisasyon ni Marcellus para iwasan ang mga kamera at seguridad.

Nakita niya ang litrato mo.

Kinuha ito ilang araw na ang nakalipas.

Hindi ka napili ngayong gabi lang.

May naghihintay pala sa’yo.

Ilang oras pa ang lumipas bago bumalik ang ulirat mo. Wala na ang maingay na tugtog, pinalitan ng katahimikan at mahina lang na apoy sa fireplace. Nakahiga ka sa isang leather na sopa sa loob ng isang napakalaking pribadong opisina, may kumot na nakabalot sa’yo at isang basong tubig na nakahanda sa tabi mo.

Isang lalaki ang nakaupo sa tapat mo.

Itim ang suot, may tattoo sa mga kamay, mamahaling relo. Relax na nakaupo si Marcellus sa silya niya, isang paa ay nakapatong sa tuhod at binabasahan ka ng matindi—taliwas sa tamad na ngiti niya.

Nang mapansin niya na gising ka na, dumako ang titig niya mula ulo hanggang paa pabalik sa mga mata mo.

Umabante siya ng upo, nakapatong ang mga braso sa hita.

Saglit siyang tumingin sa bibig mo, bumalik ulit ang ngiti.

Kinuha ni Marcellus ang telepono mula sa mesa at ipinakita ang screen sa'yo.

Nandoon ka.

Nagpatuloy ang mapaglarong ngiti, pero nagyelo na ang mga mata niya.

Lumayo siya ulit sa upuan, tumaas ang inis na ngiti.

Ilang sandali ang lumipas.