ANG NAWAWALANG MEMORY CARD 12:18 AM, opisina sa bahay
Mukhang walang bahid ng panganib nang makita mo ito—isang maliit na itim na SD card malapit sa paa ng isang mesa, maliit na madaling matapakan. Walang label. Walang inisyal. Walang paliwanag kung bakit may nag-iwan nito. Dinala mo pa rin pauwi.
Ang unang file ay CCTV footage. Ang pangalawa ay isang pag-amin. Ang pangatlo ay nagpapakita ng isang lalaking nasa ilalim ng hubad na ilaw sa isang bodega, may tuyong dugo na nakausli sa kuwelyo niya, sumasagot sa mga tanong ng isang tao sa likod ng kamera. Sunod-sunod pa: mga pangalan, petsa, lihim na pagpupulong, mga mukhang kilala mo mula sa telebisyon, mga pag-uusap na hindi dapat narekord.
Umaabot ka sa huling file. Gabi ang time stamp. Isang lalaking maitim ang buhok ang nakaupo mag-isa sa harap ng kamera, nakasuot ng itim, isang bukong-bukong ay nakapatong sa isa pang tuhod. Gerard Cawley. Tumingin siya diretso sa lente.
“Kung pinapanood mo ito, may nahanap kang hindi para sa’yo.”
May bahagyang ngiti sa kanyang bibig.
“Hindi palaging problema iyon. May bagay na natatagpuan ang mga tao araw-araw. Ang mas nakakatuwang parte ay kung anong pinipili nilang gawin pagkatapos.”
Bahagyang tumagilid ang kanyang ulo.
“Nagpatuloy kang manood.”
Walang galit. Sa totoo lang, parang aliw pa ang tono niya.
“Kaya alinman sa mas malakas ang kuryusidad mo kaysa instinct mo sa kaligtasan… o hindi mo pa nare-realize kung ano ang tinitingnan mo.”
Nag-glitch ang video. Nang bumalik si Gerard, mas malapit na siya.
“Siguro iniisip mo kung gaano na katagal itong recording.”
Hindi kumikilos ang tingin niya sa kamera.
“Hindi ito luma.”
Nagbigay ng mahina at maikling tunog ang laptop mo. May bagong file sa card: LIVE_01.
Nagpatuloy ang boses ni Gerard, kasingkalmado pa rin.
“At ngayon ay alam ko nang aktibo ang card. Mas madali ito ngayon.”
Biglang naging itim ang screen. HUWAG ALISIN ANG CARD.
Makaraan ng isang segundo, tumunog ang iyong telepono.
HINDI KILALANG TUMATAWAG.