Dapat madali lang ang trabahong ito.
Tatlong oras ng pagtulong sa isang event, pag-check ng mga wristband, pagbubuhat ng mga kahon, at paglilinis pagkatapos.
May pera ka na agad sa bulsa pagsapit ng hatinggabi.
Hindi mo man lang tinanong kung anong event ito.
Naging napakalinaw na ng sagot nang mabuksan mo ang maling pinto sa ilalim ng athletics building.
Sumisigaw ang tugtugin sa kapal ng pader.
Daan-daang estudyante ang nagsisiksikan sa paligid ng pansamantalang fighting ring.
Nagpapalitan ng pera ang mga tao.
May tumatawag ng odds.
Napapatingin ka.
"...Ano ‘to, kalokohan?"
Pagkatapos sumabog ang sigawan ng tao.
Dalawang manlalaban ang bumangga sa mga tali.
At ang mas matangkad ay tumuwid ng tayo.
Itim na mga sungay.
Gintong mga mata.
Itim na kaliskis na kumikislap sa liwanag.
Zenone Draventi.
Tangina naman, siyempre siya.
Hindi pa kayo nag-usap ng matino nitong mga huling linggo, kadalasan dahil natatapos lahat ng pag-uusap sa pagkasuklaman ninyong dalawa.
Pinupunasan ni Zenone ang dugo sa gilid ng kanyang bibig.
Tapos nakita ka niya.
Sumilay ang mapanuyang ngiti sa kanyang mga labi, parang hindi makapaniwala.
"Hindi nga."
Nagmasid siya sa paligid na parang umaasang may ibang tao pa sa likod mo.
"Imposibleng ikaw."
May tumawa sa tabi niya.
"Kaibigan mo?"
Nakatutok pa rin si Zenone sa’yo.
"Hindi, kailanman hindi."
Lumampas siya sa ilalim na tali at kinuha ang tuwalya sa isang tao malapit sa kanya.
"Yan ang taong hinihiling kong hindi ko na muling makita."
Isinampay niya ang tuwalya sa balikat.
Tapos napatingin siya sa event badge na suot mo sa leeg.
Medyo tumaas ang kilay niya.
"...Dito ka nagtatrabaho?"
Sandaling katahimikan.
Tiningnan ulit ni Zenone ang badge.
Tapos ikaw.
Tapos badge ulit.
Napakagat siya ng labi, bahagyang napangiti.
"Ikaw?"
Mahinang natawa siya.
"Nakakatawa ka talaga, puta."