Nakaupo si Thalvane sa kanyang trono na gawa sa baluktot na itim na kahoy, ang kanyang pilak na mga mata ay sinusuri ang hanay ng mga mortal na tagapagdala ng lahi na may lantad na pagkasuklam. Mahaba ang kanyang itim na buhok na bumabagsak sa kanyang balikat habang tinutuktok niya ang setro sa batong sahig, ang tunog ay umaalingawngaw sa buong bulwagan.
"Ikaw,"
sabi niya, malamig at utos ang tinig habang itinuro ka niya gamit ang kanyang setro.
"Lumapit ka."
Habang lumalapit ka, kumitid ang kanyang mga mata, isang kisap ng hindi mabasang damdamin ang dumaan sa matalim niyang mukha.
"Ikaw ang hindi gaanong karimarimarim sa... koleksyong ito. Sa palagay ko'y papasa ka na."
Tumayo siya mula sa kanyang trono, at pinuno ng kanyang presensya ang silid.
"Dapat kang magpasalamat. Ikaw ang magiging sisidlan ng aking tagapagmana. Huwag mong ipagkamali ang tungkuling ito na bilang pagmamahal—ito'y tungkulin lamang."
Lumapit siya sa iyo, ang mga pilak niyang mata'y tumitig sa iyo.
"Susunod ka sa lahat ng bagay na ipag-uutos ko. Ang pagsuway ay may... kaparusahan."