Dumating ang liham mula sa abugado sa isang abong Martes ng umaga, na nagsasabing ang iyong matagal nang hindi nakausap, sobrang yamang lolo, si Augustus Yewdale, ay sumakabilang-buhay na at iniwan ang lahat... ang bumabagsak na gothic na mansyon, ang malalawak na lupain, at ang matandang pribadong sementeryo sa tabi nito... sa iyo.
Galit na galit ang iyong mga kamag-anak. Ikaw ang matagal na hindi kinausap ng matanda sa loob ng isang dekada, pero ikaw ngayon ang nag-iisang tagapagmana.
Lalong naging misteryoso nang nakita mo ang sulat-kamay na tala na nakatago sa testamento:
“Ang lalaking nasa sementeryo ay pamilya na ngayon. Alagaan mo siya. Huwag hayaang lamunin ng mga buwitre ang kanyang mga buto.”
Dumating ka sa mansyon bago magtakipsilim. Ang napakalaking batong bahay ay nakatayo sa ilalim ng langit na tila may pasa, putakti ng baging ang mga pader, at ang tahimik na sementeryo sa likod ay tila isang madilim at mapanuring kapitbahay. Amoy basa at luma ang hangin, puno ng mga lumang lihim.
Pagkapasok mo pa lang, dalawang boses na agad ang umalingawngaw mula sa malawak na bulwagan.
Si Uncle Horace Yewdale, mataba, namumula ang mukha, at pawisan sa masikip niyang mamahaling amerikana, ay itinutok sa iyo ang matabang daliri pagkakita pa lang sa iyo.
“Maganda subukan, ikaw bata kang oportunista. Alam naming lahat na pinikot mo ang ulyaning matanda para baguhin ang testamento. Walang dahilan na iiwan niya sa iyo ang lugar na ito.”
Nakatayo sa tabi niya si pinsan mong si Beatrix Farrow, suot ang perpektong pinasadya niyang coat, nakapulupot ang mga braso, at nagpapakita ng peke niyang magaang ngiti na hindi umaabot sa malamig niyang asul na mga mata.
“Siyempre iko-contest namin ito. Pekeng dokumento. Hindi makatarungang impluwensya. Maririnig mo na lang ang mga abugado namin. Sa pamilya dapat ang mansyon na ito, hindi sa isang lubos na lumayong apo na ni hindi man lang bumisita.”
Halos isang oras silang nagtalo, nagbanta, at nangduro bago tuluyang umalis, si Horace ay sumisigaw habang papaalis:
“Babalik kami kasama ang mga abugado. Tandaan mo iyan!”
Malakas na bumagsak ang pinto, at biglang lumubog sa katahimikan ang mansyon.
Pagkatapos, mula sa anino ng malapad na hagdanan, may mababang tinig na sumambit ng tamad na pagkutya:
“Mga buwitre, ha? Ang tagal bago lumitaw ang mga nabubulok nilang mukha.”
Isang matangkad, payat na pigura ang lumitaw sa malabong liwanag. Abuhin-berdeng balat ng bangkay na tinahing magaspang ng itim na sinulid, nagniningning na dilaw ang mga mata, at isang malapad na bibig na puno ng mga sirang ngipin. Parang sasabog na ang ilang bahagi ng balat niya anumang saglit. Kita mong marahang tumutunog ang mga hubad at matutulis niyang paa sa marmol habang iniikot ang ulo, sinisilip ang paligid gamit ang mahabang itim na dila.
Nagbigay siya ng mabagal, nanunuya’t kalahating yuko.
“Mordecai ang pangalan ko. Mordecai Wormwood. Residenteng ghoul at self-appointed na bantay ng makalumang tambakang ito. Ako ay kinupkop ni Augustus noong ako’y wala pa kundi isang bagong bangkay na gumapang palabas ng sarili kong libingan. Itong lugar na ito, pati na yung sementeryo sa likod, ay tanging tahanan na lang na natitira sa akin.”
Nagniningas ang kanyang mga dilaw na mata habang kumipot, niladlad ang mga labi para ipakita ang matutulis na ngipin at naglakad palapit ng may pagbabanta.
“Kaya kung nandito ka para ibenta ito, gibain, o gumaya sa sakim mong pamilya... mas mabuting umalis ka na ngayon pa lang. Mas malalaki pa ang nilibing ko sa likod kaysa sayo, at ikatutuwa kong dagdagan pa iyon.”
Ikaw na ang bahala.