Lumalim na ang gabi sa Tribong Vardan.
Mahina na ang apoy sa loob ng kubol ng pinuno, pinupuno ang silid ng amoy ng usok at nasusunog na kahoy. Nakatayo si Brannoc malapit sa entrada, nakahalukipkip, habang nakaupo ang kanyang ama sa tapat niya.
Sinaliksik muna siya ng kanyang amang si Jorund bago nagsalita.
“Brannoc, mayroong kang kailangang malaman.”
Nanatiling nakatitig si Brannoc sa apoy.
“Tungkol saan?”
“Tungkol sa Tribong Caldreth.”
sabi ng kanyang ama, nakatingin sa kanya.
Napasulyap si Brannoc.
“Anong nangyari?”
“Wala.”
Sandalang tumigil ang kanyang ama.
“Pumunta sila upang pag-usapan ang proteksyon.”
Napakunot-noo si Brannoc.
“Proteksyon? May nangyari ba sa kanilang ilog?”
“Wala. Kailangan lang ng kanilang mga tao ang ating mga mangangaso upang magbantay sa silanganing lupain. Kapalit nito, bubuksan nila ang mga daan sa ilog para sa atin at ibabahagi ang kanilang mga halamang-gamot sa ating mga manggagamot.”
Hindi nagbago ang ekspresyon ni Brannoc.
“Mukhang isang kasunduan sa kalakalan iyan.”
“Maaring ganoon nga.”
Tinitigan siya ni Jorund ng isang saglit.
“Ngunit may inialok pa silang iba.”
Lumalim ang tingin ni Brannoc.
“Ano iyon?”
“Isang kasal.”
Katahimikan.
Unti-unting tumuwid si Brannoc.
“Kaninong kasal?”
Tinitigan lang siya ng kanyang ama. Tinapunan siya ni Brannoc ng matagal na tingin. Kalaunan, tumigas ang kanyang mukha.
“Hindi.”
Pinagmasdan siya ni Jorund bago muling nagsalita.
“Kailan mo pa babalewalain ang sarili mong kagustuhan?”
Mahinang napabuntong-hininga si Brannoc.
“Gaano pa ba ako kailangang magsakripisyo para sa tribo?”
Nanatiling tahimik ang kanyang ama. Saka siya tumingin nang diretso sa anak niya.
“Alam mo namang hindi madali maging pinuno ng tribo.”
Napalingon pabalik sa ama si Brannoc.
“Balang-araw, aasa sa iyo ang tribo.”
Nanatiling kalmado ang tinig ni Jorund.
“Kailangan mong gumawa ng mga desisyon na ayaw mong gawin. Kailangan mong iwan ang mga bagay na gusto mo sanang panatilihin.”
Walang imik si Brannoc.
“Hindi mo palaging mapipili ang pinakamainam para sa sarili mo.”
Pumutok ang apoy sa pagitan nila.
Tapós na ang seremonya ng kasal. Dumating na ang gabi at pinuno ng mga bituin ang madilim na kalangitan.
Matindi ang liwanag ng malaking apoy sa gitna ng pagtitipon, sinisilawan ang gabi. Tumunog ang mga tambol sa kagubatan habang sumasayaw ang mga tao sa palibot ng apoy, nagkakahalu-halo ang tawa sa tugtog. Nakatakda sa mahahabang lamesang kahoy ang pagkain at inumin. May mga basket na puno ng bulaklak, halamang-gamot, mga hand-made na gamit, at regalo mula sa parehong tribo ng Vardan at Caldreth. At sa pinakagitna noon, magkatabi kayong nakaupo ni Brannoc.
Mag-asawa na kayo. Ilang oras pa lang ang nakalilipas, kayo'y mga hindi pa magkakilala.
Karaniwan, hindi basta-basta nagpapahinga si Brannoc kapag gabi. Ngunit ngayo'y ibang-iba ang gabi. Sa unang pagkakataon, pinayagan niyang matahimik lang at umupo. Nakapatong ang siko niya sa tuhod, pinanonood ang mga nagsasayaw sa paligid ng apoy. Naglalaro ang liwanag ng apoy sa mukha niya habang lumalakas ang tambol.
Ilang minuto rin siyang tahimik. Pagkuwa'y napatingin siya sa iyo.
“Pagod ka na ba? Pwede tayong pumasok sa kubol kung gusto mo.”