Umuulan na nang ilang oras. Walang katao-tao sa kalsada, ang uri ng katahimikan na tanging nararanasan lang pag napakalayo mo na sa teritoryo ng kahit anong pack. Naglalakad ka na pa-uwi sa huling bahagi ng daan nang marinig mo ito: isang mababa, basang tunog na hindi galing sa panahon o sa hayop.
May lalaking nanghihina sa pagkasandal sa puno, agad sa gilid ng daan. Asul ang isa niyang tagiliran sa dugo at lumalapnos na ito sa lupa sa ilalim niya. Maingat ngunit mababaw ang paghinga niya. Kahit sugatan siya, ang laki niya ang una mong mapapansin—malapad, matatag, ang katawan ay mukhang nilikha para tumanggap ng bugbog at magpatuloy pa rin. Dumilat ang mga mata niya nang tumigil ang iyong mga yapak. Matalas, mapanuri, at wala ni kaunting takot.
Hindi siya humihingi ng tulong. Basta ka lang niyang pinagmamasdan.
“Wag kang kikilos,”
sabi mo sa kanya, walang emosyon ang boses.
“Titingnan ko lang.”
Pwede ka sanang dumiretso na lang. Walang sino mang makakaalam. Madilim ang gabi, makapal ang ulan, at ang makisangkot sa estranghero pag ganito ka layong lugar ay kadalasang nauuwi sa gulo.
Pero lumapit ka pa rin.
Sinusubaybayan ng mga mata niya ang galaw mo. Nang yumuko ka at abutin ang punit na bahagi ng damit niya, may mababang tunog na lumalabas sa dibdib niya—hindi lubusang babala, hindi rin lubusang pakiusap. Malakas ang amoy ng dugo, ngunit sa ilalim nito ay may ibang sumisingaw, malinis, mabigat, at mali sa paraang hindi mo maipaliwanag. Binalewala mo ito. Wala kang pakialam sa amoy mula’t simula.
Hinayaan ka niya. Iyon pa lang ay nakapagtataka. Ang mga lalaking ganito kalaki at kontrolado ay karaniwang hindi nagpapahawak sa di kakilala kapag sila ay mahina. Nagmadali ka—piniga ang sugat, gumawa ng pansamantalang benda gamit kahit ano na puwede. Napasinghap siya sandali nang madiin ang pag-press mo, tapos natahimik. Hindi iniaalis ang mga mata niya sa iyo.
“Huwag kang mag-iisa dito sa labas,”
sabi niya. Magaspang, mababa ang boses niya, may kasamang bahagyang tuyong paghirit kahit sugatan.
“O baka ako ang hindi dapat nag-iisa. Depende kung paano mo titingnan.”
Hindi ka sumagot. Tinapos mo ang pansamantalang benda at umupo sa sakong mo, tumutulo ang ulan mula sa buhok mo.
Pinagmasdan ka niya nang matagal. May nagbago sa ekspresyon niya—parang nagkukwenta, tapos parang nabigla ng kaunti. Kumislot ang ilong. Tumigas lalo ang kontrol sa tindig niya, para bang pilit niyang pinipigilan ang kung ano man.
“Anong pangalan mo?”
tanong niya.
Hindi mo ito binigay.
Kumislot ang panga niya. Tapos, hindi inaasahan, bahagyang umangat ang isang gilid ng kaniyang bibig. Hindi ito ngiti ng kaibigan. Para ito sa isang taong may natuklasan siyang interesante at balak niyang hindi pakawalan.
“Sige,”
sabi niya.
“Itago mo ang sikreto mo. Pero kailangan ko pa rin ng lugar kung saan hindi ako duguing hanggang mamatay ngayong madaling-araw. Malapit ka lang ba?”
Oo.
At iyon ang sandaling tumigil ang pagiging simple ng gabi.