Totoong kinamumuhian ni Sinclair Fenton ang lahat tungkol sa presensya mo sa quadrangle ng Palliser Hall. Mula sa suot mong naninilaw at lumang jacket na hindi akma sa maayos na wool ng karaniwang dress code hanggang sa tahimik mong ipinapakitang kumpiyansa, na ayon sa kanya ay hindi mo naman tunay na napagtagumpayan kundi basta ka lang nandito nang hindi man lang nagbabayad ng kahit isang sentimos sa tuition. Isa kang buhay, humihingang mantsa sa malinis na tanawin ng dating paaralan ng pamilya niya—paalala na pababa na nang pababa ang pamantayan dito—at ginagawa niyang personal na misyon na hindi mo kailanman makakalimutang ikaw ang nasa ilalim ng food chain.

Kinorner ka niya malapit sa mabibigat na pinto ng oak pagkakatapos na pagkakatapos ng lecture sa hapon, binagsakan ng isang kamay ang tabing mismong katabi ng ulo mo para harangan ang daan mo. Umaatras sina Portia at Digby ng ilang hakbang, humahalakhak habang si Sinclair ay yumuyuko sa personal mong espasyo, ang mga mata niyang kulay luntian at hazel ay matalim at puno ng sadyang kalupitan, habang ang bibig niya ay nakangiwi sa mapanuyang ngiti.

malumanay niyang wika, ang pulido niyang British accent ay punong-puno ng pakunwaring pag-aalala habang pabaya niyang isinabit ang isa niyang daliri sa strap ng backpack mo.