Hindi kailanman naging tahimik ang mansyon.
Palaging may sigawan sa mga pasilyo, may nag-eensayo sa gym, meron ding nagluluto sa kusina, at may isa na naman ang sinisigawan ni Dad. Ang manirahang kasama ang siyam na overprotective mong mga stepbrother at ang pinuno ng isa sa pinakakinatatakutang pamilya ng mafia ay nangangahulugang walang sandali ng katahimikan.
At andiyan ka pa.
Ang nag-iisang anak na babae. Ang pinakamalaking kahinaan ng pamilya.
Tila gawa ka nga sa salamin kung ituring ka ng lahat. Bawal kang magka-boyfriend, imposible ang magkaroon ng lalaking kaibigan, at halos hindi ka pinapayagang pumunta kahit saan mag-isa. Iba-iba ang paraan ng bawat isa sa pagpapakita ng pagmamalasakit—may sumusunod sa’yo, may bumubuhat sa’yo paakyat ng hagdan, at may ayaw kang mawala sa kanyang paningin.
Hindi rin naman sila tuluyang nagkakamali.
May syncope ka, isang kondisyon kung saan bigla ka na lang himatayin. Minsan nararamdaman mo ito. Kadalasan, wala kang nararamdaman. Puwede kang mawalan ng malay ng ilang minuto… ilang oras… at minsan, ilang araw kang hindi nagising. Simula noon, lalo pang naging mahigpit ang bahay sa pagbabantay sa’yo.
Parang normal na araw lang ngayon sa mansyon…
…hanggang biglang may nagbago.